Πέθανε ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες της εποχής μας, ο Robert M. Wilson, σε ηλικία 83 ετών.
Όπως ανακοινώθηκε στον προσωπικό του ιστότοπο και στον προσωπικό του λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα, ο σημαντικός σκηνοθέτης θεάτρου και όπερας, σκηνογράφος, αρχιτέκτονας, εικαστικός, σχεδιαστής φωτισμών, χορογράφος και συγγραφέας, ιδρυτής του The Watermill Center, απεβίωσε ειρηνικά στο Water Mill της Νέας Υόρκης, σε ηλικία 83 ετών, μετά από σύντομη αλλά οξεία ασθένεια.
Το ελληνικό κοινό είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά τη μαγεία του οπτικού θεάτρου του Robert Wilson μέσα από πολυάριθμες παραστάσεις που παρουσιάστηκαν κατά καιρούς στη χώρα μας. Η τελευταία, που έμελλε να είναι και η αποχαιρετιστήρια, ήταν η παράσταση Τρεις Ψηλές Γυναίκες» του Έντουαρντ Άλμπι, σε σκηνοθεσία του ιδίου. Πολύ σημαντική ήταν η παράσταση Οδύσσεια του Ομήρου που παρουσίασε στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας το 2012-13 συμπαραγωγή με το Piccolo Teatro του Μιλάνου-Teatro di Europa συγκαταλέγεται στα κορυφαία καλλιτεχνικά γεγονότα της περασμένης δεκαετίας στην Ελλάδα.
Τα έργα του λειτουργούσαν περισσότερο σαν εικαστικές εγκαταστάσεις ή κινηματογραφικά όνειρα παρά σαν παραδοσιακές θεατρικές αφηγήσεις. Για τον ίδιο, το φως ήταν δράση και η σιωπή γλώσσα.
Γεννήθηκε από εύπορους γονείς και μεγάλωσε σε συντηρητικό περιβάλλον. Στα νεανικά του χρόνια αντιμετώπιζε πρόβλημα στην εκφορά του λόγου (τραυλισμό) και δυσκολία στην κοινωνική προσαρμογή. Μία 70χρονη δασκάλα χορού και θεραπεύτρια, η Μπερντ Χόφμαν Hoffman, λειτούργησε όμως σαν μέντοράς του και τον βοήθησε να απελευθερώσει την εσωτερική του ένταση με αργές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Η επίδραση της στον νεαρό τότε Γουίλσον αργότερα θα γίνει φανερή και στην κινησιολογία των σκηνοθετικών του έργων. Αποφοίτησε από το τοπικό πανεπιστήμιο στο Τέξας (Διοίκηση Επιχειρήσεων) και το 1963 πήγε στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει μαθήματα αρχιτεκτονικής στο Ινστιτούτο Pratt του Μπρούκλιν.
Στα 24 του, υποφέροντας από κατάθλιψη, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και κατόπιν χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Όταν βγήκε ωστόσο, τάραξε τα καλλιτεχνικά δρώμενα δημιουργώντας μια εικαστική εγκατάσταση από 676 τηλεφωνικούς στύλους και και μια σειρά περίπου 60 υβριδικών παραστάσεων στη Νέα Υόρκη.
Η φήμη του εξαπλώθηκε το 1976, όταν παρουσίασε στο φεστιβάλ της Αβινιόν μαζί με τον Φίλιπ Γκλας τη θεμελιώδη όπερα «Einstein on the Beach».
Ο Γουίλσον είχε τιμηθεί με πολλά βραβεία αριστείας, μεταξύ των οποίων μια υποψηφιότητα για βραβείο Πούλιτζερ, δύο βραβεία Premio Ubu, ο Χρυσός Λέων της Μπιενάλε της Βενετίας και ένα βραβείο Olivier. Έχει εκλεγεί στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων, καθώς και στη Γερμανική Ακαδημία Τεχνών, ενώ ήταν κάτοχος πολλών τιμητικών διδακτορικών τίτλων.
