του Φώτη Θαλασσινού
Αυτό είναι το χέρι μου εντός του πάρκου της πλατείας Δαβάκη την ώρα που καθρεφτίζεται πάνω σ’ ένα μαγικό γυαλί που βρήκα κάτω. Κρατάει ένα περικάρπιο για χέρι παιδιού. Το δοκίμασα αλλά δεν χωρούσε στο δικό μου (χέρι). Τμηματικά υπάρχω μπροστά σε κάτοπτρα. Και προσπαθώ να με συναρμολογήσω για να χτίσω απ’ την αρχή την ιδανική αυτοεικόνα μου. Τόσο καιρό δεν είχα σκεφτεί τρόπο για να αυτοσυστηθώ. Θα μαζέψω σαν παζλ όλα τα κομμάτια του σώματος μου απ’ τις αντανακλάσεις τους στους καθρέφτες της πόλης και θα συνταιριάξω σ’ ένα μεγάλο υπαρκτικό έργο σύνθεσης.
Τα μάτια της πόλης είναι οι καθρέφτες. Καταγράφουν τα πάντα περαστικά και ακίνητα. Ακόμη και το πέρασμα του χρόνου στα κτήρια γύρω τους. Ώστε ανασκαλεύοντας μες στο άπειρο βάθος τους να βρίσκεις τον αργόσυρτο σχηματισμό της πατίνας του χρόνου. Ή άνθρωποι που αντικατοπτρίστηκαν σ’ αυτούς και πιά έχουν πεθάνει παραμένουν σαν φαντάσματα εντός τους. Τις νύχτες με λίγα κεριά και μια προσευχή στην θεά Εκάτη, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους, να ακούσεις το σιγαλό σύνολο απ’ τις τελευταίες τους κουβέντες στην γη. Γιατί όλα καταγράφονται στους καθρέφτες. Ακόμη και η πιο ασήμαντη κουβέντα του πιο ασήμαντου ανθρώπου. Ώστε λοιπόν αίρονται οι διακρίσεις ανάμεσα σε μείζονες και ελάσσονες ανθρώπους. Όλοι αφήνουν στο πέρασμα τους απ’ τους καθρέφτες τα ίδια ανεξίτηλα αποτυπώματα.
Ο καθρέφτης είναι ένας εξισωτικός μηχανισμός από είδωλα ζώντων και τεθνεώτων και αντικειμένων και όψεων της πόλης. Θυμάμαι να βλέπω μέσα τους χιλιάδες νεαρές γυναίκες να διορθώνουν το κραγιόν τους στα χείλη τους, νεαρούς άντρες να στρώνουν το πέος στο καβάλο τους. Φωτογράφους να παίζουν με τις αντανακλάσεις του φωτός. Κάποτε κάποιοι δανδήδες φτιάχνουν τα ρούχα τους, να είναι ακαταμάχητοι. Δεκάδες αυτοκίνητα χρησιμοποιούν τους καθρέφτες της πόλης στα πάρκινγκ τους. Ακόμη και ζώα παίζουν μπροστά απ’ τους καθρέφτες ανεπίγνωστα πως μπροστά τους δεν είναι κάποιο άλλο ζώο αλλά το είδωλό τους.
Απ’ την άλλη ο καθρέφτης μπορεί να γίνει ένας καλός παντεπόπτης οφθαλμός για να βλέπεις σαν ηδονοβλεψίας όσα συμβαίνουν πίσω σου. Στέκεσαι εκεί και σφυγμομετρείς την καύλα της περαστικής νεαρής γυναίκας. Αυτή τόσο χαμένη στα φωτεινά και σκοτεινά της ποιήματα που ούτε να σε δει…Ή να παρατηρείς τον αρσενικό που πέρα από μυϊκό σύστημα δεν γνωρίζει άλλο χώρο στην ύπαρξη του. Ή να κοιτάς με τα δάνεια αυτά κατοπτρικά σου μάτια όλες τις κρυφές αλήθειες μιας γειτονιάς.
Οι καθρέφτες είναι και πίνακες που πάνω τους σκαρφίζονται συνθήματα οι antifa south της Καλλιθέας. Και εκτονώνονται κι άλλοι άνθρωποι που δεν είναι καλλιτέχνες του δρόμου. Και κατουράνε και χέζουν πάνω στο γυαλί τους. Και αλείφουν παχύρευστα υλικά πάνω στην επιφάνεια τους. Άλλοι τους σπάνε και σκορπίζουν τα γυαλιά εκεί κοντά γύρω τους. Ο καθρέφτης θυμίζει ποιοι είμαστε κι αυτό κάποτε μοιάζει με πόνο και αντιδράμε σ’ αυτή την αποκάλυψη με θυμό.
Εν κατακλείδι υπάρχουν και καθρέφτες που φοβάμαι. Είναι αυτοί στο ασανσέρ του σπιτιού μου. Όταν είμαι άσχημα ψυχικά και έμπλεος στην γνώση πως αυτή η ασχήμια απλώνεται σε όλη την εξωτερική μου εμφάνιση, τότε η είσοδος στο ασανσέρ είναι μια αποστολή να μπω στην καμπίνα του χωρίς να κοιτάξω το είδωλο μου. Δεν υπάρχει πιο τρομερό πράγμα απ’ το να αντικρίσω το είδωλο μου μέσα στο ασανσέρ μια απ’ τις κατάμαυρες μέρες μου. Μπορεί η γνώση ότι η μαυρίλα ξεχειλίζει πάνω στο δέρμα μου να μου δώσει μια αναλόγως κακή μέρα.
