της Αλεξάνδρας Σαμοθράκη
Ανοιχτή επιστολή του Φλατ Έρικ στην κ. Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη
Αξιότιμη κ. Υπουργέ,
Λέγομαι Φλατ Έρικ και είμαι η μασκότ της τάξης Maple της Πέμπτης Δημοτικού του σχολείου Bridge and Patrixbourne στο Κεντ της Αγγλίας. Καθώς στο τελευταίο τρίμηνο του έτους η ύλη καλύπτει την αρχαία Ελλάδα, κατά καιρούς η συγκεκριμένη τάξη έχει κάνει: αναπαράσταση την πομπή των Παναθήναιων, ντιμπέητ για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα (ψήφισαν υπέρ), αναπαράσταση την τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, αναπαράσταση με μπουγέλο τον Τρωικό Πόλεμο και φέτος τα παιδιά κάλυψαν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ξαναγράφοντας και ανεβάζοντας μόνα τους μια βερσιόν της Λυσιστράτης- πράγματα δηλαδή που θα τα ζήλευε όχι μόνο το μέσο ελληνικό δημοτικό αλλά και ο ίδιος ο Κρίστοφερ Νόλαν.
Παίρνω το θάρρος να επικοινωνήσω μαζί σας, καθότι εχθές, κατά την επίσκεψη οικογένειας μαθητών στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας, έφαγα «πόρτα». Ο Σπύρος, ο δεκάχρονος μαθητής που μαζί με την δωδεκάχρονη αδελφή του, Μαλένα, με κουβάλησαν από την Αγγλία, με προτροπή της δασκάλας, για να φωτογραφηθώ σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη της Ελλάδας και επιστρέφοντας να μιλήσω για αυτά στους συμμαθητές τους, απογοητεύτηκαν τόσο πολύ όταν ο φύλακας του αρχαιολογικού χώρου με «κατέσχεσε» (τουλάχιστον υπήρχε αυτό το παρήγορο «σ») και με κράτησε στο φυλάκιο όσο τα παιδιά με τους γονείς τους περιφέρονταν σοκαρισμένοι ανάμεσα στα ερείπια του ένδοξου ελληνικού παρελθόντος.
Ο λόγος; Τόσο ο φύλακας, όσο και ο υπάλληλος που έκοβε τα εισιτήρια, ενημέρωσαν την οικογένεια πως θα αποτελούσε «έλλειψη σεβασμού» για τις αρχαιότητες να φωτογραφίζομαι αναμεσά τους επειδή το απαγορεύει η UNESCO. Αν κάτι τέτοιο αληθεύει, εννοείται πως θα αποστείλουμε αντίστοιχη επιστολή και στον αρμόδιο φορέα της UNESCO, αν και από μια γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο, η UNESCO απαγορεύει μόνο τοξικά παιγνίδια γιατί μεριμνά για το καλό των παιδιών.
Όπως μπορείτε να φανταστείτε οι επόμενες δυο ώρες ήταν δακρύβρεχτες- η μητέρα των παιδιών έκλαιγε σαν μωρό, όσο αυτά τσακωνόντουσαν επειδή δεν ήμουν εκεί να κάνω την επίσκεψη πιο οικεία για αυτά. Σεβασμός δεν σημαίνει απόσταση- σεβασμός σημαίνει οικειότητα και αγάπη. Αλλιώς είναι ένα απόμακρο άδειο κέλυφος, σαν τα κελύφη τζιτζικιών που τα παιδιά κουβαλούσαν στη θέση μου, ενώ η μαμά τους υστερίαζε « δεν πληρώσαμε 40 ευρώ εισιτήριο και άλλα τόσα βενζίνη για να παίζετε με κάτι που έχουμε και στην αυλή του σπιτιού μας», «κοιτάξτε εδώ είναι το Πρυτανείον», «εδώ βρέθηκε η Νίκη του Παιώνιου, όχι του Πανιώνιου, ρε βαρεμένα» κτλ. Της άξιζε απόλυτα όταν έφαγε τη σκόνη της κόρης της ενώ έτρεχε χαριτωμένα με την σαγιονάρα στο στάδιο. « Θέε μου είσαι τόση αργή» της είπε το δωδεκάχρονο «όταν περπατάς πας πιο γρήγορα απ’ όταν τρέχεις».
Με τόση γκρίνια και ένταση, για να συνεχιστεί η επίσκεψη, οι γονείς αναγκάστηκαν να τους τάξουν βουτιά στο τέλος της στην παραλία της Καλογριάς. «αχαχα, όπως λες την γιαγιά» είπε ο δεκάχρονος και κανείς δεν βρήκε το ψυχικό σθένος να τον διορθώσει.
Στο Φιλιππείο, το στρογγυλό κτίσμα που παρήγγειλε ο Φίλιππος ο Β’ μετά τη νίκη της Χαιρώνειας, η κόρη μου βρήκε λάθος στην περιγραφή. «Μα τι λέει εδώ» με ρώτησε με μπλαζέ ύφος «το ολοκλήρωσε ο εγγονός του». «Όχι» επέμενε η δόλια μάνα που κρυφά χάρηκε για το ξαφνικό ενδιαφέρον της κόρης της «αφού το γράφει: «ολοκληρώθηκε από το γιό του Μέγα Αλέξανδρο». «Έλεος, ρε μάνα» της απάντησε η κόρη «δεν έχει κόμμα». Ο δεκάχρονος βρήκε πάτημα: «καλά στο ναό του Δία, ελάτε να σας δείξω» είπε και τους τράβηξε «κοιτάξτε αυτή η αναθεματική επιγραφή είναι ανάποδα- χαχαχα,» είπε «μπορεί οι αρχαίοι ημών να τη διάβαζαν με κατακόρυφο».
«Σκάσε βλάκα» του είπε η αδελφή του, μη χάσει ευκαιρία να τον προσβάλει «όλοι ξέρουν πως η ενόργανη έγινε ολυμπιακό άθλημα προς τιμή του Ιωάννη Μελισσανίδη».
Ο πατέρας που μέχρι τότε σιωπούσε, κατασυγκινημένος από την ιερότητα του χώρου, επανέλαβε για χιλιοστή φορά πως είχε παρακολουθήσει εκείνους τους Ολυμπιακούς.
«Είστε τόσο μεγάλοι!» απάντησε η κόρη του «Εγώ, όταν μεγαλώσω θα γίνω πρωθιέρεια»
«Σιγά, εσένα θα πάρουν» της είπε ο αδελφός της «το πολύ πολύ να σε πάρουν για δάδα έτσι πως είναι το αχτένιστο μαλλί σου».
«Σκάσε βλάκα» του είπε η μελλοντική πρωθιέρεια «παίρνουν μόνο τις ομορφότερες Ελληνίδες»
«Ε τότε θα σε πάρουν σίγουρα γιατί μου μοιάζεις» της απάντησε αυτός «ελπίζω όχι μόνο να σε πάρουν αλλά και να σε κρατήσουν».
Αυτό οδήγησε σε μια επίδειξη πυγμαχίας, ειρωνικά, ακριβώς δίπλα από την παλαίστρα.
«Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που ήρθαμε» είπε η μαμά τους ενώ προσπαθούσε να τους χωρίσει.
«Τα τζιτζίκια μου» άρχισε να αλυχτά η κόρη. «Τα έχασα!» Για καλή τους τύχη (;) λίγο παρακάτω υπήρχε μια φωλιά μερμηγκιών.
«Αυτό ήταν το πιο ενδιαφέρον της ημέρας» συμφώνησαν και τα δυο παιδιά, αφού πέρασαν 45 λεπτά στον ήλιο παρατηρώντας τα πηγαινέλα των μυρμηγκιών.
Οι γονείς τους είναι πραγματικά ανεγκέφαλοι ή ίσως απλά να είχαν πάθει ηλίαση: μετά από την πρόσκαιρη ανάκτηση μου από το φυλάκιο του αρχαιολογικού χώρου, ήθελαν να μας πάνε και στο μουσείο.
Φυσικά και εκεί ήμουν persona non grata και με ανάγκασαν να καθίσω στο γκισέ. Άντε πάλι ξενέρωμα τα παιδιά.
«Καημένε Φλατ Έρικ» είπε ο Σπύρος «Αυτό είναι ρατσισμός κατά των παιγνιδιών»
Δευτερόλεπτα αργότερα τα άκουγα να χαχανίζουν με το που μπήκαν στις επόμενες αίθουσες.
«Ερμή Πράξη Τέλει, αλλά με τί θα την κάνεις κακομοίρη, πουλί δεν έχεις» είπε η κόρη στο αυτί του γιου και κακάριζαν και τα δυο τόσο πολύ που σίγουρα μειδίασαν και τα αγάλματα.
«Κοίτα έχει τόσους πολλούς γρύπες» είπε ο γιος «Φανατικοί οπαδοί του Χάρυ Πότερ, οι αρχαίοι Έλληνες»
«Κοίτα πόσο μικρά είναι αυτά τα κράνη- ή οι πολεμιστές ήταν μικροσκοπικοί ή δειλοί και έστελναν να πολεμάνε τα παιδιά τους.»
«Και εγώ εμάς θα έστελνα- η μαμά θα ήταν με το εισπνεόμενο και θα φοβόταν μην της χαλάσει το μανικιούρ»
«Κοίτα αυτά τα ακροκέραμα από το εργαστήριο του Φειδία- δεν πρέπει να ήταν και πολύ καλός μάστορας αν μόνο αυτό έχει μείνει από ολόκληρο το εργαστήριο του.»
«Κόλλα πέντε, lady Αγριππίνα!»
«Σταματήστε να το κολλάτε με τα αγάλματα» τσίριξε η μαμά. Τότε μια φύλακας της γάβγισε «Κυρία μου, μαζέψτε τα παιδιά σας επιτέλους, δεν βλέπετε τα Γερμανάκια πόσο κατανυκτικά μελετούν τα εκθέματα.»
Η μαμά έφυγε κλαμένη και από το μουσείο. Ο Σπύρος με έβαλε στην αγκαλιά της μόλις με παρέλαβε στην έξοδο.
«Πάρε τον Φλατ Έρικ, μαμά, τον χρειάζεσαι παραπάνω από εμένα».
Στο κυλικείο, τα παιδιά αναγκάστηκαν να με αποκολλήσουν από το σφιχταγκάλιασμα της μαμάς για να με δώσουν στον μπαμπά που τώρα με είχε μεγαλύτερη ανάγκη επειδή έτρεμε καθώς μόλις είχε πληρώσει 10,20 ευρώ για δυο τυποποιημένα παγωτά.
«Ολύμπιε Δια» είπαν τα παιδιά «καταλαβαίνουμε γιατί εγκατέλειψες αυτό το μέρος στην τύχη του. Κάνε να μην μας πάνε οι γονείς μας και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους.»
«Μπαμπά, μπορούμε να θυσιάσουμε τον Σπύρο για να εισακουστεί η προσευχή μας;»
«Δεν γίνονται πια ανθρωποθυσίες, ηλίθια» της απάντησε ο μικρός «αλλά και να γινόντουσαν εσύ δεν θα κινδύνευες.»
«Μπαμπά με είπε ζώον» και δώστου πάλι ελληνικό βρωμόξυλο στις κοίτες του ποταμού Αλφειού.
«Ευτυχώς που δεν είχαμε τον Φλατ Έρικ και τα παιδιά σεβάστηκαν τον χώρο» είπε η μαμά στο αμάξι.
«Θα τον βάλω με φωτοσοπ ρε μαμά» είπε ο Σπύρος. Και έτσι φωτοσοπήθηκα με τα αρχαία και πέρασα και καλύτερα απ’ όλους, με μόνη εξαίρεση ίσως τα τζιτζίκια, που μπορεί να τα βρείτε ακουμπισμένα σε κανένα άγαλμα σε μελλοντική συντήρηση αρχαιοτήτων, και γι’ αυτό σας ευχαριστώ από καρδίας.
Μετά τιμής,
Φλατ Έρικ
