Ελισάβετ Φωτοπούλου (*)
Ο κύριος Πατρίκιος αγαπούσε πολύ τα κασκόλ καφέ απο-χρώσεων. Για να ζήσει, ζωγράφιζε πίνακες κατά παραγγελία. Όταν λέμε να ζήσει, δεν εννοούμε απλώς με την έννοια του τρώω, αλλά και του αναπνέω. Δεν τον πείραζε που δεν διάλε-γε το θέμα, του αρκούσε που οι πινελιές ήταν δικές του. Δεν χρειαζόταν να ζωγραφίσει τη ζωή του στην τελική, φτάνει που ζωγράφιζε με την ψυχή του. Αυτό είναι η αληθινή τέχνη, σκε-φτόταν. Πώς θα χωρέσεις την ψυχή σου μέσα στη ζωή κά-ποιου άλλου. Ζωγράφιζε γι’ αυτό που τον έκαιγε, όχι αυτό που τον έκαιγε. Ετοίμαζε, λοιπόν, παραμυθένιες ζωγραφιές και τις παρέδιδε στον κύριο Λάκη.
Ο κύριος Λάκης αγαπούσε πολύ τις γυάλινες μπίλιες με τις οποίες έπαιζε βόλους μικρός. Για να ζήσει, πουλούσε πίνακες με ζωγραφιές. Το βασικό κομμάτι της δουλειάς του όμως δεν ήταν το εμπόριο, αλλά τα παραμύθια. Έπλαθε φοβερές ιστο-ρίες για μια καταπληκτική Γαλλίδα ζωγράφο με μποέμικη ζωή, που πέθανε στην ψάθα και αναγνωρίστηκε μόλις τώρα, εκα-τό χρόνια μετά τον θάνατό της. Βέβαια, η γυναίκα αυτή δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα. Ήταν φανταστική – κυ-ριολεκτικά και μεταφορικά. Αυτό το μεταφορικά όμως ήταν που έκανε τους πίνακες μοναδικούς. Κάθε παραγγελία που έδινε στον κύριο Πατρίκιο αντιστοιχούσε σε μια φοβερή ιστο-ρία που σκαρφιζόταν για τη ζωή της Γαλλίδας. Ύστερα που-λούσε όλο το πακέτο στην κυρία Σταυρούλα.
Η κυρία Σταυρούλα αγαπούσε πολύ τις χειρουργικές μάσκες όλων των χρωμάτων εκτός του συνηθισμένου μπλε. Για να ζήσει, περίμενε τέσσερις ώρες στην ουρά του ΑΤΜ κάθε πρώτη του μηνός. Ήταν μια δουλειά της κατηγορίας βαρέα και ανθυγιεινά που αμειβόταν από τη σύνταξη του μακαρίτη. Φορούσε πάντα μάσκα και πλαστικά γάντια, γι’ αυτό στη γει-τονιά έλεγαν ότι πάσχει από μικροβιοφοβία. Η αλήθεια όμως ήταν ότι έβλεπε παντού μικροσκοπικά γλυκά ζουζουνάκια που δεν της πήγαινε καρδιά να ενοχλήσει με τα μέλη του σώματός της. Δεν έφταιγε, λοιπόν, αυτή που οι υπόλοιποι δεν ήταν ικα-νοί να τα δουν.
Ο κύριος Πατρίκιος, με το καφέ κασκόλ, είχε ένα μεγάλο πρόβλημα σε όλη του τη ζωή: Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πότε οι άνθρωποι λένε την αλήθεια και πότε λένε ό,τι λένε επειδή δεν αντέχουν να πουν την αλήθεια. Ίσως, πάλι, το πρόβλημα να ήταν απλώς το ότι έδινε τόση σημασία σε αυτό τον δια-χωρισμό, αλλά ας κρίνει ο καθένας μόνος του· δεν θα ήταν ευγενικό να γίνουμε παρεμβατικοί στη σκέψη του αναγνώστη. Όταν, λοιπόν, ο κύριος Πατρίκιος έμαθε την αλήθεια, θύμωσε και απαίτησε από τον κύριο Λάκη να την παραδεχτεί.
Ο κύριος Λάκης, με τις μπίλιες στην τσέπη, θεώρησε τα νεύρα του κυρίου Πατρίκιου πέρα για πέρα αδικαιολόγητα. Σκέφτηκε ότι κάποιες φορές οι άνθρωποι θυμώνουν και ξε-σπούν με κάτι εντελώς ασήμαντο, μέσα τους όμως νιώθουν δικαιωμένοι. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος να δώσουν πραξικοπηματικά νόημα στην καθημερινότητά τους. Εκείνος πίστευε ότι τα πάντα είναι θέμα αισθητικής, ποιον δρόμο επι-λέγεις. Η Μιχαλακοπούλου, ας πούμε, είναι γεμάτη ενδιαφέ-ρουσες στροφές και ζικ ζακ, σε αντίθεση με τη Βασιλίσσης Σοφίας, που είναι μια ανιαρά απόλυτη ευθεία. Σήκωσε, λοι-πόν, τους ώμους και απάντησε στον κύριο Πατρίκιο ότι, ανέλει να πει την αλήθεια στην κυρία Σταυρούλα, ας το κάνει μόνος του.
Η κυρία Σταυρούλα, με τη χειρουργική μάσκα, όταν άκου-σε την αλήθεια από τον κύριο Πατρίκιο, βούτηξε τα νύχια στις παρανυχίδες της και τα δόντια μέσα στα χείλη της. Εκείνη τόσο καιρό δεν αγόραζε πίνακες, αγόραζε ζωγραφιστές ιστορίες. Οι ιστορίες τη συντρόφευαν και της έδιναν κουράγιο στη μι-σθωτή σκλαβιά της ουράς του ΑΤΜ και στον αγώνα κατά της παρενόχλησης των μικροσκοπικών γλυκών ζουζουνιών από τα μέλη του σώματός της. Δεν ζήτησε ποτέ καμία αλήθεια, δεν της ήταν καθόλου χρήσιμη. Το να ζητάς την αλήθεια, άλλωστε, είναι όπως όταν πνίγεται κάποιος και την ώρα που του προ-σφέρουν νερό αυτός ζητά εμφιαλωμένο. Η κυρία Σταυρούλα, λοιπόν, απάντησε θυμωμένα στον κύριο Πατρίκιο ότι μόλις της μουτζούρωσε τα ζωγραφιστά παραμύθια του κυρίου Λάκη και ότι ήταν ένας άξεστος βέβηλος της τέχνης.
(*) απόσπασμα από το βιβλίο Κύριος Λάκης. Μια ψεύτικη βιογραφία, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΚΨΜ, προσεχώς
