Γιώργος Βέης

0
284

 

 

 

                                             Ανκορέιτζ

Οι αχανείς εκτάσεις του λευκού. Ο ήλιος επιμένει, κάπου εκεί στ΄ αριστερά. Η θάλασσα, μια υποψία χρώματος, μας περιμένει υπομονετικά στο βάθος του ορίζοντα. Αλήθεια ή μια ακόμη ψευδαίσθηση; Τα σύννεφα έχουν ήδη υποχωρήσει, επιτρέποντας στην όραση πολλές ευκαιρίες γνωριμίας με το υπερβόρειο τοπίο. Η επικράτεια των πάγων φαίνεται έτοιμη να μας υποδεχτεί με την ανυπόκριτη ειλικρίνεια του ρεαλισμού των κυρίαρχων, των τεράστιων όγκων.  Όσο πλησιάζει το αεροπλάνο στο διάδρομο προσγείωσης το υγρό στοιχείο θέλει να επαληθεύσει την παρουσία του. Ναι, είναι ο Ειρηνικός Ωκεανός αυτοπροσώπως, μας ενημερώνει ο πιλότος. Ένα κοπάδι φάλαινες φάνηκε στα δεξιά, δηλώνοντας έτσι απερίφραστα την ύπαρξη ζωντανών πλασμάτων και σ΄ αυτό το σημείο του πλανήτη. Η πτήση από το αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υόρκης φτάνει σε είκοσι λεπτά στο Ανκορέιτζ της Αλάσκας, την πόλη των τριακοσίων χιλιάδων κατοίκων. Θα μείνουμε δυο ώρες περίπου εδώ και μετά θα συνεχίσουμε για τον τελικό προορισμό μας, τη Σεούλ, την πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας.

Είχα αποδεχτεί προ πολλού την πρόταση ενός δραστήριου οικολόγου που διέμενε τότε στην Αλάσκα να περάσω τρεις μέρες εκεί. Φίλος ενός αλλοδαπού συναδέλφου, ο οποίος εργαζόταν κι αυτός στο Μανχάταν την ίδια ακριβώς περίοδο με μένα, τη δεκαετία του ΄80. Επρόκειτο για μια πρόσφορη ηλεκτρονική γνωριμία που έφερνε την Αλάσκα αρκετά κοντά μου. Αν και διέθετα ελάχιστες μέρες για διακοπές, πίστευα ότι δεν έπρεπε να πάει χαμένη αυτή η ευκαιρία. Η ιδέα να περπατήσω και να αφουγκραστώ, έστω για λίγο, εκείνους τους τόπους, με είχε συναρπάσει. Σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχαμε καταρτίσει από κοινού,  θα περνούσαμε αρχικά από το Φιορδ του Εθνικού Πάρκου Κενάι, με ποταμόπλοιο θα φτάναμε ως το Φέρμπανκς, ενώ δεν θα ξεχνούσαμε να επισκεφτούμε και τον κόλπο Κάτσεμακ. Η ευχή μου να φτάσω όσο πιο κοντά γινόταν στο Βόρειο Πόλο έδειχνε ότι θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σχετικά εύκολα Σ’ ένα βαθμό τουλάχιστον. Είχα προετοιμαστεί πάντως αρκετά καλά. Ως να επρόκειτο να δώσω εξετάσεις στο μάθημα της Γεωγραφίας στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Ο γνωστικός μου χάρτης έδειχνε άλλη μια φορά να μεγαλώνει αισθητά. Εσωτερικές αναπαραστάσεις των χωροταξικών δεδομένων ήταν έτοιμες να συνυπάρξουν με νέες παραμέτρους τοπίων. Το εξ ορισμού απόμακρο, το σχεδόν φαντασιακό,  άρχισε να δείχνει σιγά σιγά αν όχι οικείο, κάπως προσιτό. Απλώς έπρεπε να περιμένω ένα μήνα. Στη Νέα Υόρκη βέβαια, το είχα ήδη μάθει πολύ καλά, δηλαδή από πρώτο χέρι: ο χρόνος υπάρχει αποκλειστικά σαν να συνιστούσε εγγενή υπερ – ταχύτητα οντοτήτων που βιάζονται να αδράξουν ει δυνατόν τα πάντα. Ώσπου λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από την προγραμματισμένη αναχώρησή μου, το μήνυμα από την Αλάσκα με πληροφορούσε για την αιφνίδια ασθένεια του οικολόγου και την αναγκαστική ακύρωση του φιλόδοξου προγράμματος. Πρόλαβα να προσαρμόσω εγκαίρως το ταξίδι μου στις νέες, εντελώς απρόοπτες συνθήκες. Ήμουν βέβαια τυχερός που απέφυγα το μεγαλύτερο μέρος που προέβλεπε το καθιερωμένο πρόστιμο της αεροπορικής εταιρείας, αλλά άτυχος που θα περιόριζα τις εμπειρίες μου αποκλειστικά στους χώρους αναμονής του αεροδρομίου στο Ανκορέιτζ. Η ανεκπλήρωτη ευχή διατηρείται ακόμη αμείωτη στη σκιά της σκέψης μου. Η Αλάσκα, στοίχημα, έλξη, θέληση για όνειρο.

 

 

 

Προηγούμενο άρθρο100 χρόνια Κάλλας (2) : Ιστορική προβολή του φαινομένου Κάλλας στον 21ο αιώνα (του Κυριάκου Π. Λουκάκου )
Επόμενο άρθροΓεωργία Συλλαίου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ