από την Αλεξάνδρα Χαΐνη
Η στήλη «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» συνεχίζει την περιήγησή της στα διάφορα περίεργα και μη, που αφορούν τον χώρο του βιβλίου. Παρότι προς το παρόν οι πιο πιασάρικες ειδήσεις έρχονται από το εξωτερικό, δεν είναι φυσικά λίγα αυτά που συμβαίνουν και στη χώρα μας, τα οποία ωστόσο, κάποιες φορές αναδεικνύονται από εκείνα που δεν συμβαίνουν. Αν σας μπέρδεψα, διαβάστε την τελευταία είδηση.
Θεατρική «Εξιλέωση»: Το αριστούργημα του Βρετανού συγγραφέα Ian McEwan «Εξιλέωση» (μετ. Γιάννης Σκαρπέλος, εκδ. Πατάκη) διασκευάστηκε για το θέατρο για πρώτη φορά και πρόκειται να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις 29 Μαΐου στο Chichester Festival Theatre, στο Σάσεξ, όπου θα παραμείνει έως τις 20 Ιουνίου. Μετά την επιτυχία της κινηματογραφικής διασκευής (όποιος/α δεν θυμάται την εκπληκτική Keira Knightley να σηκώσει το χέρι του), ο σκηνοθέτης Adam Penford αναμετράται με το έργο του McEwan επί σκηνής. Τη θεατρική διασκευή έχει κάνει ο Christopher Hampton, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του διάσημες διασκευές για τον κινηματογράφο, όπως τις «Επικίνδυνες σχέσεις» και το «Πατέρας». Πάρτε μια γεύση από τις πρόβες στο Atonement in rehearsals και απολαύστε μια κουβέντα του σκηνοθέτη με τον συγγραφέα στο Bringing Atonement to the stage.
Και τα 100 είναι υπέροχα: Άλλη μια λίστα με τα καλύτερα βιβλία, από τη βρετανική εφημερίδα The Guardian αυτή τη φορά. Η οποία ωστόσο γράφει ότι παρόλο που οι λίστες δεν είναι κάτι καινούργιο ή πρωτότυπο, σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίες παρά ποτέ. Και διευκρινίζει: «Μειωμένη προσοχή, οθόνες, Netflix· ό,τι και να κατηγορήσουμε, το διάβασμα για ψυχαγωγία έχει σχεδόν πεθάνει. Οι μισοί ενήλικες στη Βρετανία λένε ότι δεν διαβάζουν ποτέ, ενώ τα ποσοστά ανάμεσα στα παιδιά και τους νεαρούς αναγνώστες είναι τα χαμηλότερα των τελευταίων 20 ετών.» Το 2026 ανακηρύχθηκε ως «Εθνική Χρονιά της Ανάγνωσης» σε μια προσπάθεια της πολιτείας να αντιμετωπίσει αυτή την κρίση. Η λίστα της Guardian περιλαμβάνει βιβλία που κυκλοφόρησαν στα αγγλικά είτε ως πρώτη γλώσσα είτε σε μετάφραση. Αφήνω εδώ το βιβλίο 100, το «Η Αν-τόνια μου» (1918), της Willa Cather· ένας φόρος τιμής στους μετανάστες πιονέρους στις πεδιάδες της Αμερικής. Η Willa Cather (1873-1947) που έλαβε το βραβείο Pulitzer το 1923, θεωρείται μια από τις σημαντικότερες Αμερικανίδες συγγραφείς του 20ού αιώνα. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Gutenberg σε μετάφραση Κερασίας Σαμαρά. Όσο για το πρώτο, δεν είναι άλλο από το «Μίντλμαρτς» (1871-72) της George Eliot. Μια λεπτομερέστατη απεικόνιση όλων των τάξεων της βικτωριανής κοινωνίας με την ευαίσθητη ενδοσκόπηση του ψυχισμού των ηρώων και ιδιαίτερα της ηρωίδας της. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίνδικτος σε μετάφραση Εύη Γεωργούλη. Για τα υπόλοιπα 98, επισκεφθείτε τη σελίδα της Guardian και προγραμματίστε τα επόμενα διαβάσματά σας. Περισσότερα στο The 100 best novels of all time.
Olga loves ΑΙ: Η Πολωνή νομπελίστα συγγραφέας Olga Tokarczuk, δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα της Guardian, ενώ μετά τις πρόσφατες δηλώσεις της σε πολωνικό μέσο (εδώ στα άπταιστα Πολωνικά), ότι χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) κατά τη δημιουργική διαδικασία, μάλλον θα αργήσει να βρεθεί σε οποιαδήποτε λίστα. Τι αποκάλυψε λοιπόν η Tokarczuk; «Όταν έγραφα το τελευταίο μου μυθιστόρημα ρώτησα ένα προχωρημένο μοντέλο ΑΙ για τα τραγούδια που θα μπορούσαν να ακούνε οι πρωταγωνιστές και το μοντέλο μου πρότεινε μερικούς τίτλους». Επίσης πρόσθεσε ότι καμιά φορά ρωτάει τη μηχανή «αγαπημένε, πώς μπορούμε να αναπτύξουμε αυτό λίγο καλύτερα;» και καταλήγει: «Παρόλο που γνωρίζω ότι γίνονται λάθη στα οικονομικά και σε άλλα στοιχεία, πρέπει να ομολογήσω ότι στη λογοτεχνία τα καταφέρνει απίστευτα καλά». Πώς αντέδρασαν οι λογοτεχνικοί και όχι μόνο κύκλοι; Take a wild guess, που λένε κι οι Αγγλοσάξονες. Η ίδια πάντως, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα πάθη διευκρίνισε ότι το επόμενο βιβλίο της δεν το έγραψε χρησιμοποιώντας την ΤΝ «ή οτιδήποτε άλλο εργαλείο για πιο γρήγορη πρωταρχική έρευνα». Με την ΤΝ πάντως την πάτησε και το λογοτεχνικό περιοδικό Granta, το οποίο ανέδειξε ως νικητή διαγωνισμού διηγήματος με θέμα αδημοσίευτες ιστορίες από περιοχές της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, τον Τζαμίρ Ναζίρ με το «Φίδι στο άλσος». Η κριτική επιτροπή, επέλεξε την ιστορία του Ναζίρ ανάμεσα σε 7.806 συνολικά διηγήματα. Μέχρι που ένας καθηγητής έλεγξε το κείμενο με τη βοήθεια του προγράμματος Pangram που εντοπίζει την ΑΙ με ακρίβεια 99%, και κατέληξε ότι το διήγημα δεν έχει γραφτεί από τον Ναζίρ αλλά από τον ηλεκτρονικό εξάδελφό του.
Την ίδια στιγμή στη Βόρεια Ευρώπη: Όπως για παράδειγμα στη Δανία, τα πράγματα γίνονται αλλιώς. Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας της Δανίας, ειδικά στην Κοπεγχάγη, τα τελευταία 3 χρόνια (2022-2025), οι βιβλιοθήκες παρουσίασαν τεράστια άνθηση, με τον δανεισμό να έχει αυξηθεί κατά 39%. Οι κάτοικοι της Κοπεγχάγης δανείστηκαν το 2025 συνολικά 4 εκατομμύρια έγχαρτα και ηλεκτρονικά βιβλία έναντι 2,8 εκατ. το 2022. Το δημοτικό συμβούλιο μάλιστα αποφάσισε να αυξήσει τον προϋπολογισμό του δήμου έως το 2029 για να προσλάβει και άλλους υπαλλήλους, να ενισχύσει τις βιβλιοθήκες με νέους τίτλους και να κάνει περισσότερες βιβλιοφιλικές δραστηριότητες. Ωραία πράγματα γίνονται όμως και στη Φινλανδία, όπου σε κάποιες πόλεις, οι αρχές έχουν εγκαταστήσει στα δημόσια πάρκα καμπίνες με θέρμανση στις οποίες οι επισκέπτες μπορούν να κάθονται και να διαβάζουν χωρίς να κρυώνουν.
«Ένα δικό τους δωμάτιο»: Αυτόν τον ελαφρώς παραλλαγμένο τίτλο του βιβλίου της Virginia Woolf («Ένα δικό της δωμάτιο», μετ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Μεταίχμιο) επέλεξε ο οργανισμός WHEN (για την επαγγελματική και οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών και την ισότητα στην εργασία) για την εκστρατεία ενδυνάμωσης νέων και υποεκπροσωπούμενων γυναικών συγγραφέων στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο της προσπάθειας, που υποστηρίζεται από τα Estée Lauder Emerging Leaders Fund και Vital Voices, εκδόθηκε μια ηλεκτρονική συλλογή διηγημάτων που μπορείτε να διαβάσετε στον ακόλουθο σύνδεσμο: A Room Of Their Own Publication.
Mémoire de fille: Μεγάλη συγκίνηση στο 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών κατά την προβολή της ταινίας της Γαλλίδας σκηνοθέτριας Judith Godrèche «Αναμνήσεις ενός κοριτσιού», που αποτελεί διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Γαλλίδας συγγραφέως Annie Ernaux (μετ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο). Στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο, η Ernaux μιλά για το παρελθόν, όταν δεκαοχτάχρονο ακόμη κορίτσι, κατακλύζεται από επιθυμία και πόθο. Σήμερα ανακαλύπτει πως η ντροπή, η ταπείνωση, η προδοσία και συνάμα η αυτοπεποίθηση και η χειραφέτηση, αποτελούν την απαρχή του συγγραφικού της βίου. Η Ernaux, 86 ετών πλέον, βρέθηκε στην Κρουαζέτ, στάθηκε στο πλευρό της σκηνοθέτριας και της πρωταγωνίστριάς της (η κόρη της Godrèche, Tess Barthélemy) και, φανερά συγκινημένη, μίλησε για την εμπειρία της.
Όταν ο Proust γνώρισε τον Joyce: Τον Μάιο του 1922, οι επιφανείς Βρετανοί προστάτες των τεχνών Sydney και Violet Schiff, παράθεσαν δείπνο στο ξενοδοχείο Majestic στο Παρίσι, για να γιορτάσουν υποτίθεται το έργο «Renard» του Ιγκόρ Στραβίνσκι, το οποίο είχε κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο της Όπερας. Ωστόσο, ο βασικός στόχος τους ήταν να φέρουν κοντά τους άνδρες που θεωρούσαν ως «τους μεγαλύτερους εν ζωή καλλιτέχνες του κόσμου», τον Μαρσέλ Προυστ, τον Τζέιμς Τζόις, τον Πάμπλο Πικάσο και τον ίδιο τον Στραβίνσκι. Σύμφωνα με το βιβλίο του Craig Brown «Hello Goodbye Hello: A Circle of 101 Remarkable Meetings», ο Τζόις εμφανίστηκε μετά το δείπνο «ταλαιπωρημένος και μεθυσμένος» και έσπευσε προς τη σαμπάνια. Ο δε Προυστ, άργησε ακόμη περισσότερο, ήρθε κάποια στιγμή γύρω στις 2 πμ., «κομψός αλλά χλωμός και άρρωστος». Η συνάντηση των δύο συγγραφέων λέγεται ότι δεν πήγε και πολύ καλά. Κατά τον Τζόις, ο Προυστ «μιλούσε μόνο για δούκισσες», ενώ εκείνος ανησυχούσε «περισσότερο για τις καμαριέρες τους», ενώ η ίδια η κουβέντα τους «περιορίστηκε στη λέξη “όχι”»: «Ο Προυστ με ρώτησε αν ήξερα τον τάδε δούκα. Είπα “όχι”. Η οικοδέσποινα ρώτησε τον Προυστ αν είχε διαβάσει κάποιο κομμάτι από τον Οδυσσέα. Ο Προυστ είπε “όχι»… Και φυσικά η όλη κατάσταση ήταν χάλια. Η ημέρα του Προυστ μόλις ξεκινούσε. Η δικιά μου τελείωνε.» Ο Προυστ πέθανε 6 μήνες μετά από αυτή τη συνάντηση. Ο Τζόις, πάντως, πήγε στην κηδεία του.
Ο Faulkner σεναριογράφος: Ο κόσμος γνωρίζει τον William Faulkner κυρίως ως πεζογράφο. Όμως, για πάνω από μια δεκαετία, για να επιβιώσει, έγραφε σενάρια για το Χόλυγουντ. Τον Μάιο του 1932, είχε μείνει χωρίς χρήματα. Οι εκδότες του Cape & Smith, είχαν φαλιρίσει και τα έσοδα που περίμενε για το μυθιστόρημά του «Ιερό» (μετ. Ιωάννα Καρατζαφέρη, εκδ. Μεταίχμιο), δεν θα έρχονταν ποτέ. Όταν έμαθε ότι ο κυνηγός ταλέντων Leland Hayward του είχε κλείσει συμβόλαιο να γράφει σενάρια για την MGM, παρόλο που αισθανόταν άβολα με την βιομηχανία του θεάματος, είπε να το δοκιμάσει. Συνεργάστηκε αρχικά με τον σκηνοθέτη Howard Hawks, στη δημοφιλή ταινία «Ας ζήσουμε το σήμερα» («Today We Live», 1933) και συνολικά έγραψε πάνω από 30 σενάρια, μέχρι που το 1945 ζήτησε να σπάσει το συμβόλαιό του, επειδή το σενάριο «δεν ήταν το φόρτε του» και δεν θα ήθελε να σπαταλήσει άλλο τον χρόνο του. (Πέντε χρόνια αργότερα θα κερδίσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας.)
Και ο Vuong φωτογράφος: «Σε αντίθεση με τη γραφή, η οποία είναι μια κλίση γεμάτη “ίσως”, η κάμερα, παρά τους πολύπλοκους μηχανισμούς της, μπορεί να πει μόνο ναι», υποστηρίζει ο Ocean Vuong. «Η φωτογραφία είναι, για μένα, ένα μέσο ομόφωνης επιβεβαίωσης». Και αυτή η επιβεβαίωση ήρθε με την πρώτη έκθεση του συγγραφέα με τίτλο «Ocean Vuong: Sống» στη Νέα Υόρκη: μια συλλογή από 40 περίπου φωτογραφίες, κυρίως εκτυπώσεις inkjet, που τράβηξε ο Vuong από το 2009, όταν δανείστηκε για πρώτη φορά τη Nikon ενός φίλου. Στις φωτογραφίες, που εκτέθηκαν από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο στην γκαλερί CPW, βλέπουμε τον Ocean με τον μικρότερο αδελφό του Nicky μετά τον θάνατο της μητέρας τους αλλά και σκηνές από το νυχάδικο που διατηρούσε εκείνη αφότου μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και τις οποίες είχε τραβήξει κατά τη διάρκεια μιας μόνο ημέρας. Ο Vuong, αποκάλυψαν οι επιμελητές της έκθεσης Marina Chao και Adam Ryan ξεκίνησε να φωτογραφίζει πριν αρχίσει να γράφει, και μάλλον δεν το έχει ξεχάσει. Περισσότερα στο Ocean Vuong: Photographer First, Writer Second?.
Ο κατάσκοπος που μ’ αγάπησε: Δεν είναι μόνο οι αναγνώστες που περιμένουν με ανυπομονησία τα βιβλία πρώην κατασκόπων. Το ίδιο κάνουν και οι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών, ελπίζοντας ότι ο συγγραφέας θα αποκαλύψει άθελά του μια λεπτομέρεια που θα τους επιτρέψει να εντοπίσουν κάποια πηγή, να αποκρυπτογραφήσουν έναν τρόπο λειτουργίας ή να αποκαλύψουν μια νέα επιχείρηση. Γι’ αυτόν το λόγο το Γαλλικό Υπουργείο Ενόπλων Δυνάμεων, στο πλαίσιο ενημέρωσης του νόμου περί στρατιωτικού προγραμματισμού, έχει συμπεριλάβει άρθρο που στοχεύει στη λογοκρισία, a priori, της πνευματικής παραγωγής νυν και πρώην πρακτόρων των γαλλικών υπηρεσιών πληροφοριών, παραβιάζοντας έτσι την ελευθερία της έκφρασής τους. Πρόκειται για το άρθρο 17 το οποίο ορίζει ότι, υπό την ποινή των ποινικών κυρώσεων, κάθε πράκτορας «που επιθυμεί να δημοσιεύσει ή να διαδώσει ένα έργο του νου που σχετίζεται με τις δραστηριότητες μιας από τις υπηρεσίες, υποχρεούται να το δηλώσει στον υπουργό που είναι αρμόδιος για την εν λόγω υπηρεσία και να υποβάλει το έργο πριν από τη δημοσίευση». Και αυτή η απαίτηση παραμένει σε ισχύ για δέκα χρόνια μετά την αποχώρησή του από την υπηρεσία. Καλό;
Connie Corleone: Τι κι αν ο Mario Puzo, Αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος και νονός του περίφημου μυθιστορήματος «Ο Νονός», έχει πεθάνει από το 1999. Ο εκδοτικός οίκος Random House κάνει το μεγάλο comeback εκδίδοντας ένα νέο μυθιστόρημα της σειράς γραμμένο από την πολυγραφότατη συγγραφέα, σεναριογράφο, τηλεοπτική παραγωγό και πολλά άλλα, Adriana Trigiani. Το καινούργιο βιβλίο, με τον τίτλο «Connie», θα είναι μια επαναπροσέγγιση των γεγονότων του «Ο Νονός» μέσα από την οπτική γωνία της Connie, της μικρότερης κόρης του Don Vito Corleone. Θυμίζουμε ότι στο «Ο Νονός» του Puzo (μετ. Ανθή Ροδοπούλου, εκδ. Λιβάνη), που εκδόθηκε το 1969 από τον Putnam, παρακολουθούμε τα έργα, τις ημέρες και τις συγκρούσεις των μαφιόζων Corleone με άλλους ομότεχνούς τους, στη Νέα Υόρκη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο σε μια σειρά τριών ταινιών, οι δύο πρώτες από τις οποίες κέρδισαν Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Ο Puzo έγραψε το 1984 και το «The Sicilian» (μετ. Μπέσσυ Πλακούλα, εκδ. Modern Times), ως συνέχεια του Νονού, ενώ μετά τον θάνατό του οι κληρονόμοι του ενέκριναν άλλα τρία βιβλία. «Το Connie είναι ένα μυθιστόρημα για το πώς μια γυναίκα προσπαθεί να χαράξει τον δικό της δρόμο σε έναν κόσμο που έχει ήδη αποφασίσει ποια είναι, τι είναι και πώς πρέπει να της φέρονται», δήλωσε η Trigiani. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2027.
Ποτό, βιβλίο και φλερτ: Στην κατηγορία με τους νέους χώρους για διάβασμα, μετά τα ντεφιλέ, προστίθενται και τα μπαρ. Ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους στη Νέα Υόρκη και το Τορόντο. Τι γίνεται εκεί; Η λειτουργία τους είναι πολύπλευρη. Εξηγώ: Οι θαμώνες καλούνται να πάνε με ένα βιβλίο της αρεσκείας τους και να επιδοθούν στην αγαπημένη τους συνήθεια -το διάβασμα- χωρίς άγχος, όπως δηλαδή θα έκαναν σε μια βιβλιοθήκη, με τη διαφορά ότι εδώ μπορούν όχι μόνο να πιούν το ποτό τους αλλά και να ανταλλάξουν απόψεις με τους συνδαιτημόνες τους. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω η όλη προσπάθεια θυμίζει τα γνωστά συστήματα speed dating που ήταν δημοφιλή σε εκείνη την πλευρά του κόσμου κάπου στα τέλη του ’90, επί το πιο σοφιστικέ όμως. «Το φλερτ εδώ δεν είναι επιτελεστικό» λένε οι διοργανωτές των σουαρέ. «Δεν λειτουργεί ως τακτική. Αναδύεται μέσα από την προσοχή, από τη συζήτηση, μέσα από μια στιγμή που δεν είχε συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Δεν ανταγωνίζεσαι εκατό προφίλ.» (Μόνο εκατομμύρια βιβλία.)
Βιβλίο κατά PTSD: Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι νεαροί στρατιώτες γυρνούσαν στα σπίτια τους με βαθιά ψυχολογικά τραύματα, κάποιοι γιατροί συνταγογραφούσαν βιβλία ως θεραπεία. Είχε παρατηρηθεί ήδη ότι οι φαντάροι που δυσκολεύονταν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους έβρισκαν παρηγοριά στις ιστορίες για ανθρώπους και καταστάσεις που δεν είχαν καμία σχέση με τους ίδιους. Στις αρχές του 1920 ο Rudyard Kipling έγραψε μια ιστορία γι’ αυτό το φαινόμενο εστιάζοντας στις καταπληκτικές ιδιότητες της γραφής της Jane Austen. Ο Kipling και η σύζυγός του είχαν χάσει τον αγαπημένο τους γιο στον πόλεμο και μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη συνειδητοποίησαν ότι έβρισκαν στήριγμα και παρηγοριά στα μυθιστορήματα της Austen. Τα αγάπησαν βαθιά και μάλιστα μέσα από αυτό γεννήθηκαν οι «The Janeites» – η ομάδα των Τζεϊνιστών δηλαδή. Γιατί, κατά πως φαίνεται, τα βιβλία της Austen, ήταν αυτά που στην ουσία προτιμούσαν οι στρατιώτες με διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD), αυτά που τους ανακούφιζαν και τους έδιναν ελπίδα. Εξού και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κάποιοι ιδιοφυείς εκδότες σχεδίασαν βιβλία πιο μικρού μεγέθους για να μπορούν να τα έχουν οι φαντάροι μονίμως στην τσέπη τους. Στη διάρκεια μάλιστα του πολέμου, υπολογίζεται ότι οι ΗΠΑ έστειλαν πάνω από 120 εκατομμύρια αντίτυπα στα στρατεύματά τους στο εξωτερικό.
Εξτρέμ Ρωσία: Πίσω σε αυτό τον αιώνα τώρα, στην κατάσχεση «εξτρεμιστικών λογοτεχνικών έργων» προχώρησαν οι τελωνειακές αρχές της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη, ύστερα από έλεγχο σε φορτίο συνολικού βάρους 12,7 τόνων, που περιείχε βιβλία τα οποία προορίζονταν για ρωσική εταιρεία που εκδίδει εκπαιδευτικά συγγράμματα και παιδικά βιβλία. Σύμφωνα με ανακοίνωση των αρμόδιων αρχών, στο φορτίο εντοπίστηκαν 28 βιβλία γραμμένα στα αγγλικά και στα γερμανικά, που κρίθηκε ότι περιέχουν «εξτρεμιστικό περιεχόμενο» και «απαγορευμένες πληροφορίες». Μεταξύ αυτών, σύμφωνα με φωτογραφίες και βίντεο που δόθηκαν στη δημοσιότητα, ήταν παιδικά βιβλία του βρετανικού εκδοτικού οίκου Usborne, που θεωρείται εχθρικός προς τη Ρωσία, καθώς διέκοψε τη συνεργασία του με τη χώρα μετά την εισβολή της στην Ουκρανία. Πλέον, η εταιρεία για την οποία προοριζόταν το φορτίο είναι αντιμέτωπη με πρόστιμο από 560 έως 3.360 ευρώ για παραβίαση των περιορισμών στις μεταφορές αγαθών εντός της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.
Ο Ορχάν Παμούκ στα Χανιά: Πριν λίγες ημέρες, ως πρόγευση για το 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων, είχαμε τη χαρά να δούμε τον νομπελίστα Τούρκο συγγραφέα Ορχάν Παμούκ να συμμετέχει σε εκδηλώσεις, να περπατάει στο λιμάνι της πόλης, να επισκέπτεται ενδιαφέροντες χώρους. Ένας από αυτούς, όπως πολύ σωστά παρατήρησε η ποιήτρια, κριτικός και μεταφράστρια Μαρία Τοπάλη ήταν και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων. «Διότι έτσι γίνεται στις κανονικές πόλεις. Όταν οργανώνουν Φεστιβάλ Λογοτεχνίας, Βιβλίου κλπ., συμμετέχουν οι ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ» γράφει χαρακτηριστικά η Μαρία, ρίχνοντας ουσιαστικά το γάντι στον δήμο της Αθήνας με αφορμή το πρόσφατο, πολύ επιτυχημένο φεστιβάλ βιβλίου στην Τεχνόπολη. Η στήλη στηρίζει την πρωτοβουλία της Μαρίας και του καθηγητή και συγγραφέα Θοδωρή Ρακόπουλου Αθήνα Αδιάβα -σ- τη για τη δημιουργία λειτουργικών δημοτικών βιβλιοθηκών στην Αθήνα γιατί απλώς δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
