Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης
There is no greater agony than bearing an untold story inside you (Maya Angelou)
Από τις πιο συνηθισμένες απολαύσεις των ημερών μου είναι εκείνες οι ώρες που περνώ οσάκις βρίσκομαι στο γραφείο του σπιτιού μου, με τα γνώριμα σπίτια της γειτονιάς να απλώνονται ανεμπόδιστα στο βάθος απέναντι και με το βλέμμα μου να καταλήγει πιο πολύ έξω στη μεγάλη μου βεράντα, στα λουλούδια των μεγάλων γλαστρών της που σε δεδομένες στιγμές αλλάζουν χρώμα μέσα στο φως, κι εκεί, χωρίς να το καταλάβω, αφήνω το μυαλό μου να ταξιδέψει στα μέρη όπου έζησα κάποια διαστήματα της ζωής μου, από Βορρά σε Νότο, από Ανατολή σε Δύση, και όταν τα συγκεντρώνω όλα στη σκέψη μου δεν βλέπω διαδρομή αλλά περισσότερο μάλλον ατενίζω σιγά-σιγά έναν πίνακα, έναν μεγάλο καμβά που τον ζωγραφίζω χρόνια τώρα με διαφορετικά χρώματα και τεχνοτροπίες, αλλοπρόσαλλο εκ πρώτης όψεως, ίσως και μεταμοντέρνο από μια άλλη άποψη, γεμάτο τόπους και ανθρώπους, καταστάσεις, νοοτροπίες και ήθη, με μπογιές και χρώματα που σε κάποια σημεία έχουν ατονήσει προκλητικά και αναπάντεχα, έτσι χωρίς εμφανή αιτία, κι αλλού οι πινελιές μένουν έντονες και τις διακρίνω αμέσως από μακρυά, μέσα του να κρύβονται μέρες, μήνες και χρόνια, χρονικές περίοδοι, εποχές και κύκλοι που με σημάδεψαν βαθιά και ακολουθούν το ένα το άλλο σαν κινηματογραφική ταινία, άλλοτε έγχρωμη και μακρόσυρτη, άλλοτε ασπρόμαυρη, με πρωταγωνιστή εμένα που περιφέρομαι στις γωνιές και στη μέση του καμβά, με πρόσωπα και χώρους πίσω μου, μπροστά και δίπλα μου, που άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο επηρέασαν την καθημερινότητά μου, και τώρα όλα αυτά να αναζητούν απεγνωσμένα ένα κάδρο, θέλουν να χωρέσουν σε ένα σχέδιο σχεδόν οριστικό με όσα άφησα πίσω μου, αναγκαστικά ή όχι, απόκρυφες θέσεις, οξύαιχμες γωνίες, υπέροχες στιγμές, ολοκάθαρα και σημαντικά πράγματα που με καθόρισαν σε ένα βαθμό κι άλλα που με απώθησαν και με εξοστράκισαν, σιωπές, αγωνίες, μοναξιές ηθελημένες ή επιβεβλημένες όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλους τους ανθρώπους, κι ενώ σήμερα η δυσκινησία του νου, των κινήσεων και των αποφάσεων είναι έντονη, ή τουλάχιστον έτσι προοιωνίζεται, ίσως γι’ αυτό οριοθετώ με περισσότερη στιβαρότητα το περίγραμμα του σχεδίου και τη θέση του μέσα στον χώρο όπου ζω, κι επανέρχονται κάποιες στιγμές επιτακτικά τα ίδια ερωτήματα, ποιο τελικά είναι το ισοζύγιο ανάμεσα στα πολυποίκιλα κέρδη όλων αυτών των χρόνων και στις απώλειες, μικρές και μεγάλες, που βίωσα, και τότε αρκετά συχνά ξεδιπλώνεται αυτόματα μπροστά στα μάτια μου το φινάλε του «Αντεργκράουντ» (1995) του Εμίρ Κουστουρίτσα, εκείνου του αριστουργήματος που δεν έπαψε να με συγκλονίζει, όπου όλοι οι νεκροί ήρωες ενώνονται ξανά σε ένα σουρεαλιστικό, αιώνιο γλέντι πάνω σε μια λωρίδα γης δίπλα στο ποτάμι, όπου χορεύουν με την ψυχή τους, απερίσπαστοι και γιορτάζουν ώσπου κάποια στιγμή η γη σχίζεται και αποσπάται σιγά-σιγά από τον κεντρικό κορμό και ύστερα αρχίζει να πλέει μόνη της στο νερό με το γλέντι να συνεχίζεται πάνω της, σκηνή που ιστορικά παραπέμπει στον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, που άφησε πίσω της συγκεκριμένες περιοχές αλλά συνέχισε με έναν άλλο, διαφορετικό ομολογουμένως τρόπο, όπως κι εμείς όλοι άλλωστε πάνω σε τούτη τη γη όπου βρεθήκαμε χωρίς, το σπουδαιότερο, να μας ρωτήσουν, όλα αυτά και ακόμα περισσότερα τη στιγμή που έξω στη βεράντα μου τα φύλλα των λουλουδιών στις γλάστρες κουνιούνται γλυκά και νωχελικά στο ανήμπορο αεράκι, ο πίνακας περιμένει ημιτελής ακόμη, και εκείνο το κομμάτι της γης να συνεχίζει να πλέει απερίσπαστο!
