του Γιώργου Δρίτσα
Η ενηλικίωσή μας θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια συνεχή διαδρομή, χωρίς απαραίτητα κάποιο προσανατολισμό, χωρίς κάποια πυξίδα, που συνεχώς καθορίζεται από τις ανάγκες της στιγμής αλλά και των βαθιά διαμορφωμένων συνθηκών. Έτσι, ακόμη και όταν σκαλίσουμε ένα τελικό μονοπάτι, βλέπουμε ακόμη πίσω μας όλα τα σημεία από τα οποία περάσαμε – ηθελημένα ή αθέλητα.
Με βάση αυτή την εικόνα μπορούμε να κατανοήσουμε την πρώτη ποιητική συλλογή της Γεωργίας Τσουκαλοχωρίτη με τον τίτλο, Χαρτογράφηση (εκδ. Θράκα, Λάρισα 2024). Η Γεωργία, δοκιμάζοντας αυτή τη φορά την ποιητική φόρμα, μάς παραδίδει μια συλλογή τρυφερή αλλά ταυτόχρονα γεμάτη από όλους αυτούς τους μικρούς και μεγάλους πόνους της ενηλικίωσης, μέσα από τέσσερις ενότητες που συνδέονται με ένα πολύ ευρηματικό τρόπο με τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα – Ανατολή, Βοράς, Νότος, Δύση.
Πιο συγκεκριμένα, όμως, και εκκινώντας από το πρώτο ποίημα της συλλογής με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Εύκολες γέννες» η ποιήτρια μάς περιγράφει τα πρώτα στάδια της ζωής της και τις πρώτες της αναμνήσεις. Μια ολόκληρη εποχή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, που φαντάζει σαν μια «Γη της Επαγγελίας» στο παρόν, όπως αυτό υπάρχει και βιώνεται, επαναφέροντας την ίδια την ποιήτρια σε μια παλιά αλλά διάφανη μνήμη μέσα στην οποία βρίσκει καταφύγιο ως ενήλικη. Ένα παλιό καταφύγιο που μέσα στο οποίο ακόμη και η ανθρώπινη απώλεια φάνταζε/ει ως μια απλή «απουσία», μια απλή «έλλειψη» σε έναν πάντα καθορισμένο τόπο (βλ. ποίημα «Ο ξάδερφος»).
Μια αγνότητα που διαταράχτηκε από τους επιβεβλημένους ετεροκαθορισμούς και τις αλλαγές που επήλθαν με την εφηβεία, μέσα στην οποία η ίδια συντριβόταν μέχρι που μετατρεπόταν αθέλητα σε ένα προσάναμμα των συνθηκών (βλ. ποίημα «Ρεσιτάλ μπαλέτου»). Αργότερα, όμως, με την ενηλικίωσή της όταν έμαθε πια ότι ο πόνος είναι συνώνυμο της προσωπικής αναγέννησης (βλ. ποίημα «Το ξόρκι»), έμαθε επίσης πώς να διαχειρίζεται και την άσβηστη «φωτιά» των εξωτερικών πιέσεων. Καταλήγοντας, πλέον, στο παρόν στο να αγκαλιάζει τα «θραύσματα» του εαυτού της με στοργή και χωρίς ίχνος αυστηρότητας. Εξάλλου, οι απόλυτοι σχεδιασμοί για το μέλλον αποτυγχάνουν, όσα έγιναν δεν πρόκειται να αλλάξουν, και ο χρόνος που περνάει μεστώνει μέσα μας και το «μέσα» μας (βλ. ποίημα «Τα θραύσματα»).
Κλείνοντας, η παρούσα ποιητική συλλογή αποτελεί μια τρυφερή και γεμάτη αναπόληση κατάθεση της ποιήτριας, μέσω λιτών και καλοδουλεμένων ποιημάτων -γεμάτων πλούσιων εικόνων. Πέρα, όμως, από αυτό καταδεικνύονται μέσα από την παρούσα συλλογή και οι πολλαπλές ικανότητες της γράφουσας, η οποία έχει αποδείξει ότι μπορεί να κινηθεί σε διάφορα είδη και πεδία γραφής, τόσο πεζού όσο και ποιητικού λόγου.
Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη, Χαρτογράφηση, εκδ. Θράκα, Λάρισα 2024
