Φώτης Θαλασσινός
Στον λόφο της Σικελίας δίπλα στο γήπεδο της Καλλιθέας είναι ένας κήπος. Κάπως έτσι θα ήταν και ο Παράδεισος. Θυμάμαι όταν φωτογράφισα αυτό το θέμα, μια γυναίκα καθόταν κάπου σ’ ένα κοντινό παγκάκι και μιλούσε στο κινητό της. Ας πούμε πως βιώθηκε ως να ήταν η Εύα. Τί κρίμα, μονολόγησα αρχικά, να μην είμαι ο Αδάμ. Εγώ είμαι gay, συνέχισα, και ο Αδάμ ήταν το κλασικό αρσενικό (της πρωταρχικής κοπής). Και άλλος άντρας δεν υπήρχε στον καταπράσινο χώρο. Ένιωσα πως υπήρχε ένα κενό στο αφήγημα και την ατμόσφαιρα που ήθελα. Αλλά αυτό που είδα και κουρταλούσε πάνω στον στύλο του φωτιστικού με μανία και ηχηρούς κραδασμούς έδινε ένταση στο σκηνικό. Ο Σατανάς ήταν εκεί στο δέντρο και τυλιγμένος με ερπετοειδείς καμπύλες πάνω στον στύλο βολιδοσκοπούσε για την κατάλληλη στιγμή να δώσει πάλι τον απαγορευμένο του καρπό. Κι ενώ αυτή την φορά μπορούσε να αποφευχθεί το δεύτερο προπατορικό αμάρτημα, ο ήχος απ’ την παρουσία μου και η φορά του φωτογραφικού φακού μου δελέασαν την προσοχή της Εύας μου. Και τότε κοίταξε το φίδι και προσέγγισε. Κι όλα ξανάγιναν όπως και τότε. Και αποδείχτηκε πως, ναι, ήμουν πράγματι ο Αδάμ. Σε μια αντιστροφή των ρόλων. Εγώ δελέασα την Εύα. Και πρώτος πειρασμός ήταν η προσήλωση μου. Προς αυτήν ήχθη η Εύα και έπειτα δοκίμασε και πρότεινε αυτό που πρώτος εγώ της σύστησα.
*
Παρειδωλία είναι όταν αναγνωρίζεις μορφές μέσα σε πράγματα που δεν έχουν αυτές που τους δίνει η όρασή σου. Ο άνθρωπος πολλές φορές μέσα στην μέρα ταυτίζει αδιευκρίνιστης όψης αντικείμενα με όψεις γνωστών προσώπων της ζωής του ή και αντικειμένων. Στον λόφο της Σικελίας αναγνώρισα μια ολόκληρη σκηνή απ’ την Βίβλο -του Αδάμ και της Εύας σ’ έναν χώρο που τίποτα απ’ όλα αυτά δεν υπήρχαν. Να δίνεις προεκτάσεις μύθου στην πραγματικότητα πάει να πει οξυμμένη φαντασία.
*
Ο λόφος της Σικελίας λειτούργησε σαν αστροπύλη. Η ψευδαίσθηση έγινε αφήγημα. Αλλά ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι αυτό που είδα δεν ήταν η επανάληψη ενός περιστατικού που πέρασε στην θρησκευτική ιστορία; Η πύλη…είναι μια δυνητική αλήθεια. Ίσως να είναι αυτό και το φαινόμενο ντε ζα βου. Όλοι έχουμε περάσει από πύλες ή έχουμε ξαναζήσει κάτι μες στο ακαταμέτρητου βάθους παρελθόν μας. Περνώντας την πύλη μπορεί να μην αλλάξει κάτι εξωτερικά, εκείνο που αλλάζει είναι το συναισθηματικό αποτύπωμα απ’ τις σχεδόν ίδιες προσλαμβάνουσες. Μπαίνοντας στον δεύτερο κόσμο της πύλης μπορεί να νιώσεις οικεία πράγματα να στέκουν σαν αλλόκοτα, ανθρώπους που κινούνται με ίδιες κινήσεις με αυτές που έκανε το σώμα τους στον πρώτο κόσμο να μοιάζουν τώρα σαν παραλογισμένοι.
*
Μερικές φορές κοιτάζω γυναίκες και μου θυμίζουν την μητέρα μου. Συμβαίνουν πολλά τέτοια με ανθρώπους που τους αναπολούμε παρόντες και δίπλα μας. Οι άνθρωποι κοιτάζουν καλά τους άλλους μέσα στο πλήθος όταν με ευχετική λαχτάρα περνάνε από δρόμους που σε άλλες περιόδους της ζωής του βάδιζαν με πρόσωπα που εξαφανίστηκαν. Στην Ερμού οι ματιές όλων μας γίνονται κάποιες φορές εποπτικές για τα μέλη του πλήθους που συνωθούνται απ’ την μια άκρη του δρόμου στην άλλη. Μια γοητεία στον δρόμο αυτόν είναι η μύχια τάση μου ασυναίσθητα αλλά πάρα πολύ έντονα αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να αναζητά την Ζυράννα Ζατέλη.
*
Ακόμη και κάτι αναπάντεχο, απροσδόκητο, απείρως τραγικό ή απολύτως ευτυχές, στην αρχή το βιώνουμε ως κάτι αυτόνομο απ’ το προσωπικό μας αφήγημα και την δική μας ζωή. Και εν τέλει το ασπαζόμαστε σαν ένα ταξίδι στον σουρεαλισμό. Γιατί ενώ όσα μας συνέβησαν είναι πραγματικά, η λεκτική αποτύπωση της πραγματικότητας δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ’ την απρόβλεπτη αυτόματη γραφή. Οι πιο κουλές ιστορίες των ζωών μας βιώνονται όταν συμβαίνουν σαν υπερβατικές. Και αυτό είναι ένα συναίσθημα όμοιο με το πέρασμα στο αλλού μιας πύλης.
*
Οι νύχτες για κάποιους από εμάς είναι πύλες και περνώντας το κατώφλι τους συναντιόμαστε με την πιο ζωώδη και σκιώδη πλευρά μας. Για άλλους -ακόμη πιο λίγους- οι νύχτες είναι πύλες απ’ τις οποίες εισέρχονται στον κόσμο των πνευμάτων. Γιατί τις νύχτες ο πραγματικός κόσμος αχνοφαίνεται και οι αισθήσεις μας προκειμένου να ανταποκριθούν σ’ αυτή την απαίτηση για την αντίληψη μας να γίνει οξεία μπαίνουν σε μια ζώνη παροξυσμού. Και οι άνθρωποι αγγελοκρούονται βλέποντας αγγέλους και δαιμόνια. Εγώ την νύχτα που με βρίσκει στον δρόμο είμαι μόνο ένστικτο για συνεύρεση και περατζάδα από μπαρ και γκέι μαγαζιά για να βρω να κάνω σεξ. Και όλοι οι άνθρωποι την νύχτα διαβαίνουν αυτό το κατώφλι προς την αποθηρίωσή τους.
*
Ώστε η πύλη είναι και το λυκόφως γιατί από άνθρωπος κάποιος γίνεται ζώο. Και γιατί άλλος μπαίνει την ώρα του στους λογισμούς σαν κλυδωνιζόμενη σε σάλο βάρκα. Άλλοι που ζουν στο μεταίχμιο του ορατού και κυρίως προς το ερεβώδες και σκοτεινό της ύπαρξής τους μεταμορφώνονται σε βρικόλακες, λυκανθρώπους και εγκληματίες. Βράζει θαρρείς το αίμα σ’ αυτήν την αμφιλύκη. Η θερμοκρασία του σώματος αλλάζει, το θυμικό εκρήγνυται και η ταυτότητα χάνεται. Γίνεσαι σώμα που διά της συνευρέσεως ενώνεται με άλλα σώματα.
*
Υπάρχουν και κάποια αντικείμενα που μου δίνει η πόλη κατά καιρούς και που λειτουργούν σαν νοητές πύλες. Όχι σαν κυριολεκτικές. Η εύρεση ενός βιβλίο είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Οι εικασίες για την ζωή του συγγραφέα του, ειδικά αν είναι νεκρός, το πρώτο φυλλομέτρημα και οι πρώτες ματιές στις λέξεις ένας απροσδιόριστος, συγκεχυμένος αλλά φανταστικός κόσμος. Ένα παλιό αντικείμενο νευραλγικό εύρημα που αφηγείται μυριάδες πιθανές ιστορίες. Κάποιες βιωμένες και από εμάς. Η πόλη είναι ο κάτοικος της. Γι’ αυτόν είναι καθρέφτης του. Ακόμη κι ένας κόκκος απ’ το τσιμέντο του λειτουργεί ως μνημονικό σκίρτημα για να ανακαλέσει μια δική του ανάμνηση.
*Ο Φώτης Θαλασσινός γεννήθηκε το 1977 στην Κω. Είναι συγγραφέας και φωτογράφος. Τον τελευταίο καιρό φωτογραφίζει την Καλλιθέα/Αθήνα και γράφει μικρά ή μεγαλύτερα κείμενα για τις φωτογραφίες του. Τα βιβλία του και το φωτογραφικό έργο του μπορείτε να τα βρείτε στην προσωπική του ιστοσελίδα http://www.fotisthalassinos.gr. Κάνοντας εγγραφή, με 25 Ευρώ μπορείτε να απολαύσετε 25 συνολικά συγγράμματα, τα βιβλία μου, αρθρογραφία και κυρίως μαγεία , πολλή μαγεία.
