Το κοκτέιλ φόρεμα Mondrian (γράφει η Φαίη ΓκαΪνά)

γράφει η Φαίη ΓκαΪνά

Το κοκτέιλ φόρεμα Mondrian επαληθεύει την αδιάκοπη σχέση μόδας και τέχνης. Ένας διάλογος που συχνά φανερώνει στοιχεία μιας συχνά δυνατής και διαρκούς ανατρεπτικότητας. Χέρι-χέρι, λοιπόν, για ακόμη μια φορά μόδα και τέχνη αναζητούν την ισορροπία ανάμεσα στην αισθητική και την ανάγκη μαζικής παραγωγής.

Το 1965, το φόρεμα Mondrian, βρήκε την ισορροπία μεταξύ κομψότητας, καθημερινότητας, κατανάλωσης. Ένα φόρεμα πυλώνας για την εξέλιξη της μόδας, όπως και του γυναικείου φαίνεσθαι, φτιαγμένο από τον μικρό πρίγκιπα της ραπτικής, όπως τον αποκάλεσαν τον Yves Saint Laurent.

Ο Γάλλος σχεδιαστής διατηρούσε στενούς δεσμούς και ανοιχτό διάλογο με την τέχνη. Όχι, σαν πιστή αντιγραφή, αλλά με τη μορφή διαλόγου. Σαν μορφή έκφρασης, σαν ανταλλαγή ενέργειας. Το 1965 προτείνει την ομώνυμη collection Mondrian, αποτίοντας φόρο τιμής στον μεγάλο ζωγράφο της αφαίρεσης.

Χάρη σε αυτή την κίνηση του Yves Saint Laurent, τη δεκαετία του 1960, δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι μπήκαν οι βάσεις ώστε να συνεργαστούν γόνιμα νέες δομές και συνθέσεις, για να οδηγήσουν σε μια νέα αντίληψη της γοητείας και του Ωραίου.

Εν προκειμένω, έχουμε την επαφή της αφαίρεσης και του κυβισμού από το διάσημο πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Piet Mondrian, στην υπηρεσία της μόδας και του μοντέρνου πνεύματος. Όπου, κυβιστικά μοτίβα με έντονο περίγραμμα και block βασικών χρωμάτων, δημιουργούν ένα νέο μωσαϊκό στη μόδα.

Κι όλα αυτά σε μια εποχή, όπου η επιθυμία για ολική αλλαγή, η τεχνολογική πρόοδος, η οικονομική άνθηση, οι ρυθμοί της μουσικής, η δίψα για ζωή, συμβάλλουν στη μεγάλη αισθητική ανατροπή της μόδας του ’60. Έτσι, η δομική λογική του κυβισμού, στα έσχατα όρια της, γίνεται το print ενός φορέματος στα 60’s.

Σε μια χρονική στιγμή και στα πλαίσια μιας κυρίαρχης διάθεσης για ελευθερία και αντισυμβατικότητα κάνει την εμφάνιση του το φόρεμα Mondrian. Για να προκαλέσει κι αυτό με τη σειρά του, ως ένας ακόμη μοχλός ώθησης, ακόμα πιο ακραία την ανατροπή στη μόδα της δεκαετίας του ΄60.

Η καθαρή και δομική σιλουέτα του Mondrian Dress αλλάζει τους συμβατικούς όρους κομψότητας

Η απόλυτη γεωμετρική καθαρότητα με ζωηρά χρώματα, τοποθετημένα σαν μπαλώματα, με έντονες μαύρες γραμμές οριοθέτησης. Συγκεκριμένα: Γραμμές οριζόντιες και κάθετες, σαν αυστηρά πλέγματα, διακοσμούν και δομούν τα φορέματα. Μια σοφά υπολογισμένη σύνθεση αντιθέσεων να διέπει τον σχηματισμό, μέσα από τη διατήρηση λεπτών και όλο και πιο περίπλοκων ισορροπιών.

Τα παπούτσια με την υπογραφή του Roger Vivier και χτένισμα από τον Alexandre de Paris

Το φόρεμα αυτό, ως ενδυματολογική πρόταση, σε αυτή την πορεία εκείνης της εποχής, προτάσσει μια νέα ενδυματολογική γλώσσα που στόχο έχει να λειάνει, αν όχι καλύψει, τις καμπύλες του σώματος. Η ίσια και γεωμετρική γραμμή του πατρόν, σε μια παράλληλη πορεία, ντύνει τη γυναικεία σιλουέτα και επιτυγχάνει το ζητούμενο της αλλαγής.

Το φόρεμα Mondrian

Το φόρεμα αυτό, μανιφέστο της μόδας, το χωρίς γιακά και μανίκια, με μήκος μερικά εκατοστά πάνω από το γόνατο και με ραφές που δεν γίνονται ορατές με γυμνό μάτι, πλαισιώνεται από ένα ζευγάρι παπούτσια Roger Vivier και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια σε σχήμα γεωμετρικό – εμπνευσμένο ξανά από την αφαίρεση. Ένα στυλ που ταίριαζε σε όλες τις ηλικίες και τις περιστάσεις.

Γεννιέται έτσι μια ενδυματολογική σιλουέτα που πλάθεται ανάλογα με τον τρόπο που ο γλύπτης πλάθει το γλυπτό του. Εδώ δίδεται χώρος, ένα ελεγχόμενο κενό ανάμεσα στο σώμα και στο ύφασμα. Αυτή η λογική απελευθέρωσης, διαμέσου της αυστηρής δομής, από την ίσια, άκαμπτη γραμμή, συνακόλουθα δίνει μια αίσθηση αφαιρετικότητας στο φόρεμα.

Στα πλαίσια αυτά δημιουργείται μια νέα γυναικεία σιλουέτα, που ουσιαστικά αναδιαμορφώνει τη γυναικεία προοπτική σιλουέτας, και τίποτα δεν θυμίζει το παρελθόν. Η παραδοσιακή μορφή κομψότητας ανατρέπεται μέσα από το όραμα της νεωτερικότητας. Σε μια περίοδο που παράλληλα συμπίπτει με το κίνημα της γυναικείας απελευθέρωσης, με τις γυναίκες να προτιμούν ρούχα που αφήνουν περισσότερη ελευθερία στο σώμα.

Το τελευταίο μάλιστα αντικατοπτρίζει άμεσα, όπως και ταυτόχρονα υπογραμμίζει την έκφραση της μόδας -οπτικά- ως δείκτη πολιτισμικών γεγονότων και κουλτούρας.