Κώστας Μίντζηρας
– Είναι βέβαιο, τί το ψάχνεις; Πού θα βρουν άλλο μανιακό σαν κι εσένα; Μόλις δουν το κόλλημά σου με τη γραμματική θα σε πάρουν αμέσως.
Ο Μίμης που όλα τα ξέρει.
– Εντάξει ρε συ, αλλά διορθωτής κειμένων αντί για καθηγητής; δεν είναι ήττα;
– Καλά, μείνε τότε άπρακτος…
– Άπραγος
– Τα βλέπεις; άσε με στην ίδια τάξη μωρέ, δεν τρώγεσαι…
Είχε δίκιο. Μην δω προστακτική με αύξηση, γραμματικά λάθη κι άλλα τέτοια˙ πετάγομαι απρόσκλητος να διορθώσω. Ιδιότυπη ακράτεια. Στο λύκειο διόρθωσα τον φιλόλογο μια φορά. Είπε «χειρούργος», κόντεψε να μου βγει το μάτι. Μετά ζήτησα συγνώμη˙ «σωστή παρατήρηση», είπε στραβώνοντας το στόμα. Αυτό το σκάλωμα το έφαγα στο δημοτικό. Grammar nazi, μ’ έλεγαν στο λύκειο. Στην αρχή μ’ ενόχλησε. Όχι και φασίστας. Πήγαν να μου εξηγήσουν. Δεν μ’ άρεσε κι αντέδρασα. Επί της ουσίας, όμως, έτσι είναι.
Έπεσε διάνα ο Μίμης. Η συνέντευξη έγινε την Πέμπτη, με πήραν αμέσως.
– Τα Γραφεία είναι στην οδό Μάρνης, την ξέρεις;
– Θα την βρω, είπα χωρίς να ‘χω ιδέα
-Μπορείς να πας αύριο πρωί στις 9; Παρασκευές είναι κι ο λογιστής… Δελτίο παροχής υπηρεσιών υπάρχει, φαντάζομαι
– Μάλιστα
– Ωραία, τράβα αύριο να τελειώνει η χαρτούρα. Όσο πιο γρήγορη και σωστή δουλειά κάνεις, θα σου στέλνω κι άλλη να ‘κονομάς.
Την επομένη ξύπνησα νωρίς κι ανόρεχτος. Δεν ήμουν βέβαιος για τη δουλειά. Βρήκα το δρόμο στο κινητό και ξεκίνησα ποδαράτο. Διπλοπαρκαρισμένα ταξί με alarm στη γωνία του Broadway περιμένουν τους οδηγούς να πάρουν καφέ ν’ ανοίξει το μάτι τους. Στην Πατησίων τα μαγαζιά ακόμα κλειστά. Φυσάει δυνατός νοτιάς. Ένας άστεγος κάνει να ξαλαφρώσει δίπλα σ’ ένα δέντρο. Δεν κατουράει στο χώμα, το χρησιμοποιεί μόνο για να καλυφτεί. Ο αέρας γυρίζει τα ούρα κατά πάνω του. «Γαμώ την αγία πατάτα», ακούγεται κάνοντας μικρά βήματα προς τα πίσω. Χαμένος κόπος. Με το μανίκι απ’ το μπουφάν καθαρίζει τις πιτσιλιές στη φόρμα. Με βλέπει να περνάω˙ χωρίς να διακόψει ρωτάει:
-Κερνάς καφέ; δεν έχω πιεί;
– Ούτ’ εγώ, έχει τίποτε εδώ κοντά;
Τελειώνει βιαστικά το καθάρισμα και χωρίς να πλησιάσει δείχνει με το δεξί χέρι:
– Στη γωνία, αμέσως δεξιά. Πιστεύω να ΄ναι ανοιχτός.
Μ’ αφήνει να προπορεύομαι, μένοντας δυο μέτρα πίσω και λίγο δεξιά. Φτάνω στο στενό και κοντοστέκομαι. «Ναι, εδώ δεξιά», τον ακούω. «Διπλό ελληνικό μέτριο για μένα, πρόεδρε. Δεν θα έρθω κοντά, σπάζεται σαν με κερνούν και τον κάνει δηλητήριο˙ ο μαλάκας». Το μαγαζί μια τρύπα. Στενή βιτρίνα με κάτι μαραμένες τυρόπιτες και μια λάμπα νέον που τρεμοσβήνει κλείνει την είσοδο. Θυμίζει καφενείο κτηρίου με δικηγόρους, επιμελητές και ράφτες στην Πανεπιστημίου. Δίνω την παραγγελία στον μερακλή που μουρμουρίζει δένοντας μια ποδιά μέσ’ στη λίγδα. Ο νοτιάς στρίβει μαζί στο στενό και σκορπάει στο πεζοδρόμιο τις λίγες χαρτοπετσέτες. Τις κοιτάζω, σαν να βλέπω ούτε κι εγώ ξέρω τι. «Άστες, έχω κι άλλες. Ορίστε οι καφέδες, τρία και σαράντα». Αφήνω τέσσερα, παίρνω τα πλαστικά και γυρίζω προς την Πατησίων. Με περιμένει στη γωνία, σε μια εσοχή, ξύνοντας το αυτί του. Του δίνω το ένα, τον χαιρετάω κουνώντας αόριστα το χέρι και συνεχίζω το δρόμο μου. «Να ’σαι καλά πρόεδρε, εκ των ουκ άνευ το πρωί ο καφές».
Το μαργαριτάρι του με βρίσκει στο δόξα πατρί˙ ασυναίσθητα γυρίζω για να τον διορθώσω. Σταματημένος, με τον καφέ στο χέρι, ακόμα καθαρίζει -σκυφτός- το κάτω της φόρμας με το ίδιο μανίκι. Αλλάζω γνώμη. Ώρες ώρες δεν αντέχεται η παλαβομάρα μου.
_____________
(*) Ο Κώστας Μίντζηρας σπούδασε στη Νομική Θεσσαλονίκης και από το 1983 δικηγορεί στην Αθήνα. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε νομικά και άλλα περιοδικά και ιστοσελίδες. Από τις εκδόσεις Ποταμός κυκλοφορεί η νουβέλα του «Στην Πόρτα» (Νοέμβριος 2024)
