της Όλγας Σελλά
Για όσους και όσες είχαμε μαγευτεί από την πρώτη δουλειά του που είδαμε, από το «Goodbye, Lindita», τον Απρίλιο του 2022, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η χθεσινή είδηση ήταν μια ακόμα χαρά και μία ακόμα επιβεβαίωση: ο 27χρονος σκηνοθέτης Μάριο Μπανούσι, τον ερχόμενο Ιούνιο, στο πλαίσιο του 54ου Διεθνούς Θεατρικού Φεστιβάλ, θα τιμηθεί με τον Αργυρό Λέοντα Θεάτρου για το 2026, για «την σχεδόν αυτοβιογραφική του αφήγηση, η οποία καλύπτει τις εμπειρίες του πένθους, του θρήνου, της απουσίας και των οικογενειακών παραδόσεων».
Αυτό αποφάσισε η επιτροπή Σκηνοθετών της Μπιενάλε της Βενετίας, στην οποία προεδρεύει ο Ουίλιαμ Νταφόε. Το σκεπτικό της επιτροπής; «Ο Μάριο Μπανούσι αποκαλύπτεται μέσα από την ποιητική, ελλειπτική γλώσσα του, που αποτελείται περισσότερο από σιωπές παρά από λέξεις, αλλά είναι υποβλητική και οδυνηρά επικοινωνιακή. Η μνήμη, οι ήχοι της καθημερινότητας και τα μικρά πράγματα της ζωής είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι, γύρω από τους οποίους γιορτάζονται οικείες αλλά και κοινές, καθολικές τελετές. Αναμνήσεις, όνειρα, συνύπαρξη και απώλεια ξεδιπλώνονται σε ακολουθίες φαινομενικά απλών δράσεων που – αντίθετα – μεταξύ ριζοσπαστικού ρεαλισμού και προοπτικών πτήσεων σε αφηρημένες διαστάσεις, ανοίγουν το δρόμο για συμβολικά ταξίδια στα αρχέτυπα του ανθρώπινου. Το θέατρο του Μπανούσι, τόσο άμεσα οικείο και βαθιά ριζωμένο στην βαλκανική κουλτούρα, ξέρει επίσης να είναι έξυπνα πολιτικό, μια οξεία μαχαιριά στις αντιφάσεις της εποχής μας».
Μια θεατρική γλώσσα που παρακολουθήσαμε και στις επόμενες δουλειές του. Στο «Taverna Miresia», που είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο “Mami», που είδαμε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Όλες του οι παραστάσεις έχουν ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο και έχουν παρουσιαστεί και βραβευτεί σε πολλά διεθνή Φεστιβάλ.
Να σημειώσουμε, ότι ο Χρυσός Λέοντας του 54ου Διεθνούς Θεατρικού Φεστιβάλ απονέμεται στην Ιταλίδα σκηνοθέτρια Έμμα Ντάντε.
Στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, ο Μάριο Μπανούσι ανακοίνωσε την είδηση, συνοδεύοντάς την από το μικρό κείμενο που ακολουθεί:
«Αυτό το βραβείο θα μου θυμίσει ότι οι γονείς μου περπάτησαν και μετανάστευσαν αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, φτωχοί, χωρίς να ξέρουν πού θα καταλήξουν, καθοδηγούμενοι μόνο από την ελπίδα.
Θα μου θυμίζει τον εαυτό μου στο σχολείο, να ονειρεύομαι τη ζωή που ζω σήμερα, ενώ πολλοί δάσκαλοι μου έλεγαν ότι θα αποτύχω.
Θα μου θυμίζει από πού έρχομαι και το φτωχό σπιτάκι μου στην Αλβανία γεμάτο αγάπη. Θα μου θυμίζει ότι υπάρχει λόγος που δημιουργώ.
Θα μου θυμίζει τους ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά μου, αλλά και εκείνους που τη μισούν, γιατί είναι αδύνατον να ευχαριστηθούν όλοι (ευτυχώς).
Τώρα, εκτός από τη γάτα μου, που αγαπώ ασταμάτητα, θα έχω και άλλο ένα μικρό λιονταράκι που θα μου θυμίζει πολλά πράγματα».
Είναι μερικά από όσα μας έχει πει στις παραστάσεις του, χωρίς λόγια. Αυτή τη φορά τα λέει με λέξεις. Και είναι κι αυτό τέχνη.
