διήγημα του Ανδρέα Αποστολίδη
Στην Πόλη του Μεξικού, στην οδό Μπουκαρέλι, σε μια σοφίτα. Ο Μάρκος ήταν πλαστογράφος με στέκι δίπλα στα δικαστήρια. Όταν πέθανε άφησε ένα ισχνό σημειωματάριο. Ήταν το χόμπυ του · η κρυπτογραφική καταγραφή της νοητικής του ασχολίας. Η αποκρυπτογράφησή της γινόταν από τον ίδιον σταδιακά και αναδρομικά, με μια παλινδρομική κίνηση μέσα στο χρόνο ˙ πρόσθετε κάθε φορά καινούργια στρώματα χαρακτήρων και ευφάνταστων ή κοινότοπων λύσεων. Το θέμα γι’ αυτόν ήταν ότι τελικά οι ιστορίες έδεναν στο μυαλό του πριν ολοκληρώσει εντελώς το γράψιμό τους και όταν έδεναν δεν υπήρχε κανένας λόγος να συνεχίσει την καταγραφή τους, αφού τις θυμόταν και μπορούσε να τις ξαναπαίξει σαν ταινία πλάνο-πλάνο κι ακόμα καλύτερα να τις διαβάσει από ένα αόρατο πλέον χειρόγραφο φράση-φράση.
Οι σημειώσεις του έμοιαζαν με κάψουλας συνειρμών. Ήθελε να φθάσει στις εκατόν συν μια αστυνομικές υποθέσεις. Τότε το ερασιτεχνικό συγγραφικό του έργο θα είχε ολοκληρωθεί.
Το σημειωματάριο ήταν άνισο και προβληματικό για τον πιθανό αναγνώστη του, απαιτούνταν μια συμμετοχή διαφορετική από τα συνηθισμένα, διαδικασία οικεία σε κάποιον που φτιάχνει σταυρόλεξα ή σκακιστικά προβλήματα με κινήσεις αναμονής.
Μαζί με το σημειωματάριο βρέθηκαν πέντε δέματα κρατημένα με σπάγκο με κιτρινισμένα αποκόμματα εφημερίδων · περιείχα, οικονομικά ρεπορτάζ για την πορεία και τους ετήσιους ισολογισμούς της κεντρικής τράπεζας, για διαρρήξεις χρηματοκιβωτίων, θυρίδων και προθηκών, για κλοπές και πλαστογραφίες πινάκων, υποθέσεις κατασκοπίας και ανταποκρίσεις από αγώνες μποξ.
Σε μία από τις εκατόν συν μια απόκρυφες ιστορίες του έλεγε: «Τον είδα για πρώτη φορά στην οδό Μπουκαρέλι, στην Πόλη του Μεξικού, μια νύχτα που υποχρέωνε τα αυτοκίνητα να κινούνται αργά. Προτού ακόμα να μου τον συστήσουν άκουσα τη φωνή του. Είπε: “Είναι μια νύχτα στα μέτρα του Τζακ”. Εννοούσε τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, όμως η φωνή του ακούστηκε σαν να αναπολούσε περιοχές δίχως νόμο, όπου όλα είναι δυνατά».
