του Σταύρου Χατζηθεοδώρου
Γέμισε η ψυχή μου νερά. Η φράση αυτή από ένα από τα πρώτα διηγήματα της Ζατέλη μου έρχεται στο νου, καθώς τελειώνω τη νουβέλα του Γιάννη Νικολούδη «Το κόκκινο φαράγγι» (Πατάκης 2026).
Νερά, πολλά νερά.Η συνεχής βροχή που μετατρέπει το χώμα σε λάσπη ,ένας ποταμός, ένα κόκκινο φαράγγι και ένα σπίτι στο δάσος που πρωταγωνιστεί και στεγάζει καλά κρυμμένα μυστικά.
Τέσσερις ήρωες σκιές -που κουβαλούν ο καθένας το δικό του φορτίο -αναζητούν μια προσωπική, λυτρωτική τιμωρία.
Ελληνική ύπαιθρος. Ο D@rkking47,η Foxyl@dy_22 και ο Snakesk!nAI, τρεις νέοι που τα ονόματα τους παραπέμπουν σε ράπερ ή συνθηματικά διαδικτύου, ξοδεύουν άσκοπα την εφηβεία τους, καθώς ασφυκτιούν στον περίκλειστο γενέθλιο τόπο. Απομακρύνονται από το χωριό αφού αρνούνται να παρεβρεθούν στο τοπικό ετήσιο πανηγύρι που ετοιμάζεται. Ακολουθούν το μονοπάτι που οδηγεί στο πυκνό δάσος (καθόλου τυχαία όπως αποδεικνύεται κατόπιν). Ο σκοτεινότερος των τριών, αυτός που αποφασίζει για κάθε τους κίνηση, σέρνει την ομάδα και το αθώο παιχνίδι ελαφρότητας, εξερεύνησης και εφηβικής πλάκας μετατρέπεται σε ένα ερεβώδες σκηνικό διαρκούς και ανεξέλεγκτης βίας.
Ένας άντρας που επιστρέφει μετά από χρόνια ζωής στο εξωτερικό, για να παρευρεθεί στην κηδεία του αδερφού του. Ο τόπος λειτουργεί υπονομευτικά εντός του. Θραύσματα μνήμης και μια πληγή ανοιχτή τον καλούν να αναμετρηθεί με τον βαθύτερο εαυτό.
Δύο ιστορίες που τέμνονται υπηρετώντας το Κακό και όλους τους παράδρομους του. Ένα γαιτατανάκι βίας ξεσπά και παρασέρνει τους ήρωες σε μια χορογραφία αίματος.
Το άψυχο σώμα της μάνας που κρέμεται στο δοκάρι του συσκευαστηρίου σαν σπασμένη κούκλα και ένας κακοποιητικός αδελφός, θολές εικόνες που πυροδοτούν εκρήξεις με αποτελέσματα απρόσμενα. Βια που κλιμακώνεται φτάνοντας σε επίπεδα πέραν του πραγματικού. Ρεαλισμος και φαντασία – ένας κοινός τόπος.
Οι διαβαθμίσεις του φωτός, το υγρό στοιχείο, οι παράξενοι ήχοι των ζώντων οργανισμών, οι ανθρωπόμορφοι σχηματισμοί των βράχων συνηγορούν σε αυτό το σκηνικό απειλής και φόβου.Το Κακό που έρχεται από το πουθενά και καταλήγει σε αυτό αναζητώντας μάταια οδό. Ήρωες μαριονέτες σε ένα παραλήρημα αρχέγονων ενστίκτων.
Ο Γ.Νικολούδης μετά τον πολύ καλό και βραβευμένο “Άδειο τόπο” αποδεικνύεται βαθύς γνώστης της τελετουργίας της βίας στην σύγχρονη ελληνική επαρχία. Από τον σκληρό ρεαλισμό επιχειρεί τώρα ένα παραπέρα βήμα,την εσωτερίκευση της. Μια βία δαιμονικά σωματική που κατακτά, αλλά και απελευθερώνει.Το τοπίο -δίκην χορού αρχαίας τραγωδίας-αποκτά λαλιά, σχολιάζει, παρακολουθεί και καθορίζει τις αντιδράσεις των ηρώων.
Η γραφή άμεση και υποβλητική. Μικρές ασθματικές προτάσεις προσδίδουν ένταση όπου πρέπει.Η παράλληλη αφήγηση των ιστοριών επιτείνει και συμβάλλει ευφυώς στην κορύφωση.
Το τέλος του βιβλίου ανοιχτό, με πολλούς συμβολισμούς, αφού επιδέχεται πολλές αναγνώσεις φέρνει συνειρμικά στο νου τον “Φόβο” του Κ.Μανουσάκη 1966, αγαπημένη ελληνική ταινία. Ενα πτώμα που αποκαλύπτεται από το υγρό στοιχείο κουβαλώντας πολλά μυστικά, ο θύτης σε χορευτική, διονυσιακή έκσταση και οι κάτοικοι στην αμεριμνησία του τοπικού πανηγυριού.
Γιάννης Νικολούδης, Το κόκκινο φαράγγι, Πατάκης 2026
