Νίκος Μάντζιος
Όχι…μη… όχι άλλο! … Σε παρακαλώ…όχι άλλο… Φτάνει…φτάνει…
Σταματάει. Κουλουριάζομαι. Παίρνω την εμβρυακή στάση, το κάνω πάντα μετά, αίσθηση ασφάλειας, ψευδαίσθηση. Να μπορούσα να χαθώ, να χωθώ πάλι στην κοιλιά της μάνας μου, στο κρύο χώμα, να ζεσταθώ, να φυλαχτώ. Αυτή έφυγε, εγώ έμεινα, ξέμεινα, κι αυτός είναι ακόμα εδώ, τι τα θες! πάντα οι λάθος άνθρωποι φεύγουν, οι άλλοι ξεφεύγουν, γελάνε, τον ξεγελάνε το Θεό, Αυτός νομίζει μέσα στην απέραντη καλοσύνη Του -εγώ τη λέω πια αφέλεια-, πως όλοι οι πατεράδες αγαπούν τα σπλάχνα τους, δεν είναι έτσι Κύριε, ρώτα κι εμένα, δε με ρωτάει όμως Αυτός, με ρωτάς εσύ, δεν ξέρω να σου πω, δεν ξέρω γιατί το κάνει, φύγε μου λες, δεν μπορώ λέω και σπαρταράω, δεν ξέρω αν είναι από λύπηση, από καθήκον κόρης ή είναι ένας τρομακτικός, αφύσικος ομφάλιος λώρος που με δένει μ’ αυτόν και πάντα γυρίζω πίσω και όλο λέω πως το ονειρεύτηκα, τα όνειρα όμως είναι κοντή μνήμη, μακριά μνήμη είναι ο πόνος, όχι αυτός στο κορμί, αυτός περνάει, βαυκαλίζεται ο νους πως αυτή είναι η τελευταία φορά που το ανέχεσαι, παραδέχεσαι μετά πως ήταν η προτελευταία, δεν θυμάμαι πόσες φορές το παραδέχτηκα, δεν θυμάμαι πόσες φορές τον δικαιολόγησα, πόσες τραβηγμένα το αιτιολόγησα, δεν θυμάμαι αν το διηγήθηκα, αν το εξομολογήθηκα, κολλάω χαρτάκια στο ψυγείο με τη φράση «να μην ξεχάσω να θυμηθώ», ο ελέφαντας, θρονιασμένος στο στήθος μου με κοροϊδεύει και το χρυσόψαρο στη γυάλα του κρανίου μου χαίρεται, πάντα αυτό κερδίζει. Παίρνω να οργώσω τη μνήμη να καρπίσει μα κάθε φορά το αλέτρι σπάει και μένει άγονη. Θυμώνω, κάθε φορά μετά, θυμώνω, κάθε φορά παίρνω την οδοντόβουρτσα να φύγω, την ταυτότητα δεν τη βρίσκω, αγχώνομαι, αν με ρωτήσουν δεν θα ξέρω να τους πω ποια είμαι, χωρίς μνήμη δεν έχω ούτε ταυτότητα, φτάνω στη σκάλα, κάθε φορά μέχρι εκεί φτάνω, μετά εκείνος ο τρομακτικός κι αφύσικος ομφάλιος λώρος με τραβάει πίσω σαν λάστιχο, στην άλλη άκρη του αυτός, όχι! μη… όχι άλλο! Σε παρακαλώ…όχι άλλο …Φτάνει…
