Τίτος Πατρίκιος, δύο καινούργια ποιήματα (Προσπάθειες διαλόγου, Προσγειώσεις)

6
2256

Δύο νέα ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου (Προσπάθειες διαλόγου και Προσγειώσεις)  ειδική προσφορά στον Αναγνώστη.

 

Προσπάθειες διαλόγου

 

Κι άκουσα τότε μια φωνή

«θέλω επιτέλους να μιλήσουμε

χωρίς προσχήματα και συγκαλήψεις

να μιλήσουμε ανοιχτά

για σένα, για μένα, για όλους».

 

«Κι εγώ το θέλω από καιρό, είπα

όμως δεν γίνεται με τόση φασαρία

την αναστάτωση με όσους μπαινοβγαίνουν

φίλους, γνωστούς, επίμονους αγνώστους

με τα τηλέφωνα να χτυπάνε συνεχώς

τα παραφορτωμένα έπιπλα, τ΄ ακόμα αδιάβαστα βιβλία

τα πιάτα με υπόλοιπα φαγητών

τα ξεραμένα φύλλα που φέρνει μέσα ο άνεμος

τα άσκημα πουλιά που παριστάνουνε τα περιστέρια..»

Και βάλθηκα ν΄ αδειάζω για τα καλά το σπίτι

Να βγάζω έξω καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες

βιβλιοθήκες, γραφεία, χαρτόκουτα γεμάτα κάθε λογής γραφτά

άλμπουμ με φωτογραφίες, τηλεοράσεις κι όλα τα ηλεκτρονικά

κρεβάτια, στρώματα, ντουλάπες με ρούχα καινούργια και παλιά.

Έκλεισα τα παράθυρα να μην μπαίνει ο θόρυβος

απ΄τ΄ αυτοκίνητα, τις μηχανές, τις σειρήνες

της  αστυνομίας, των ασθενοφόρων, της πυροσβεστικής

κλείδωσα την πόρτα, απαγόρευσα την είσοδο σε όλους

έβαλα εμπόδια ακόμα και για τις εποχές

αφού με περισπούσε η χαμηλή μουσική της εναλλαγής

άνοιξης και καλοκαιριού, φθινόπωρου και χειμώνα

έμεινε ο χώρος άδειος, ξαφνικά τεράστιος

όμως αδιαπέραστος στις ξένες παρεμβάσεις.

«Τώρα μπορούμε ελεύθερα να μιλήσουμε

Χωρίς κανείς να μας διακόπτει

Χωρίς τίποτα να μας ενοχλεί».

«Είσαι με τα καλά σου ;», ξέσπασε η φωνή.

«Σ΄αυτό τον έρημο, νεκρωμένο χώρο

τα λόγια μας θα χτυπούν στους τοίχους

και θα γυρνάνε πίσω

κανείς μας δεν θ΄ακούει τον άλλο

μόνο τα όσα λέμε εμείς θ΄ακούμε

πιστεύοντας πώς είναι αυτά που λέει ο άλλος.

Όταν αδειάζει ο χώρος αδειάζουμε κι εμείς

μένουμε άδεια τσόφλια, επιπλέουμε στο τίποτα

αναμασώντας τα ίδια μας τα λόγια.

«Αμέσως φέρτα όλα πίσω»,

είπε η φωνή σαν να  ΄δινε μια προσταγή.

Δεν μπόρεσα να προβάλω αντιρρήσεις

κι άρχισα να φέρνω μέσα ένα – ένα

τα σωριασμένα στο δρόμο πράγματα

αφήνοντας όμως και κάποια έξω.

Όσο για την πόρτα θα την ξανακλείδωνα αργότερα

Προς το παρόν την άφησα ν΄ ανοίγει μ΄ ευκολία

 

 

 

 

 

 

 

Προσγειώσεις

 

 

Σε λίγο θα προσγειωνόμουν

κι ετοιμάστηκα για κάθε ενδεχόμενο

αφού τα περισσότερα ατυχήματα

γίνονται στις προσγειώσεις

άλλωστε η προσγείωση η δική μου

είχε ήδη αναγγελθεί

στο τελευταίο μου ποίημα

Είχα πια βαρεθεί να περιίπταμαι

να εποπτεύω από ψηλά τα όσα συμβαίνουν

ήθελα τώρα το χώμα με τα χέρια μου να πιάσω

ακόμα και πάνω του να συρθώ , να ψάξω

να το γνωρίσω για τα καλά από την αρχή.

Προσγειώθηκα χωρίς κανένα πρόβλημα

μα μόλις πάτησα στο έδαφος

άλλαξα γνώμη, άλλαξαν και τα σχέδια

χρειάστηκαν κάποια τρεχάματα

γι ανεφοδιασμό με τρόφιμα

για να γεμίσουν καύσιμα οι δεξαμενές

και πάλι απογειώθηκα.

Είπα μου φτάνει

όσο ζυμώθηκα ως τώρα με το χώμα

όσο κατάφερα από κοντά τον κόσμο να γνωρίσω

καλύτερα είναι να περιίπταμαι

να εποπτεύω από τους ουρανούς τα πάντα

σχολιαστικά, χωρίς και πολλές ευθύνες

Το αεροπλάνο πήρε μεγάλο ύψος

αλλά καθώς έβλεπα γι άλλη μια φορά

τους ανθρώπους να μικραίνουν και να χάνονται

τους τόπους να μισοσβήνουν

τελικά να εξαφανίζονται

τρόμαξα κάποια στιγμή που δεν είχα

τίποτα από τη γη ν΄αγγίξω

κανέναν να πούμε δύο κουβέντες

να τον δεχτώ, να με δεχτεί, να τον απαρνηθώ

να μ΄αποδιώξει εκείνος.

Ώσπου επιθύμησα ξανά

συνωστισμούς και ρήξεις και συναρμογές

σωμάτων, αισθημάτων, ιδεών

νοστάλγησα ακόμα και το χιλιοπατημένο χώμα.

Ελπίζω τα καύσιμα να κρατήσουν

ως το επόμενο αεροδρόμιο

κι η νέα προσγείωση να είναι ομαλή.

 

 

 

 

 

 

 

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ολη η εξαρτιση μας απ τη ζωη ειτε στην αθλιοτητα ειτε στον εναγκαλισμο της στα ποιηματα του κ.Πατρικιου…

  2. Ποίηση που σε απογειώνει και σε προσγειώνει ταυτοχρόνως! Ενα θαύμα που μόνο η ποίηση το καταφέρνει.

    Χρήστος Τσιάμης

  3. Ο Τίτος Πατρίκιος μας θυμίζει για άλλη μια φορά, γιατί αγαπάμε την ποίηση. Εκφράζει τις αντιφάσεις της ζωής μας και συγχρόνως μας συμφιλιώνει με αυτές, βαθαίνοντας τη σχέση που έχουμε με την πραγματικότητα, αλλά και με τον εαυτό μας.

  4. Μα, υπάρχουν «άσχημα πουλιά»(1ο ..ποίημα) ????
    Τα πουλιά, και μόνο που πετάνε, ειναι πανέμορφοι άγγελοι ελευθερίας, τουλάχιστον….
    Κι ύστερα, πουλί= αγέρας/άνοιξη/νύχτα/ήλιος και χιλιάδες άλλα ωραία….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ