Δέσποινα – Σωσάννα Μελισσλί (*)
΄΄Κόκκινη κλωστή δεμένη ,στην ανέμη τυλιγμένη ,.Μέχρι εκεί θυμάμαι να μου λες . Να σου πω την αλήθεια δεν ήθελα να επιστρέψω για τις γιορτές στους δικούς μου γιατί ήξερα ότι θα ήσουν και εσύ εκεί. Πάνε κοντά δέκα χρόνια που προτιμώ να μένω μακριά από αυτές τις οικογενειακές συνευρέσεις. Δε με συγκινεί πλέον η τάχα πρόσχαρη οικογενειακή θαλπωρή ούτε το εντελώς βεβιασμένο χριστουγεννιάτικο κλίμα .Σπίτια υπερφορτωμένα με κακόγουστα στολίδια και πλαστικές γιρλάντες, ψεύτικα χαμόγελα και ευχές από αδιάφορους ανθρώπους , φαγητά γεμάτα αλάτι και ζάχαρη , άστοχα και περιττά δώρα σε ένα κάδρο από ατελείωτα και ενοχλητικά φωτάκια που αναβοσβήνουν σε κάθε γωνία του σπιτιού . Μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα όμως και εσύ .
Φέτος στέρεψα από δικαιολογίες και ψέματα για να αποφύγω το συμβάν οπότε το βράδυ της τελευταίας μέρας του χρόνου με βρήκε στο σταθμό του τρένου. Χιλιο ακουσμένη μουσική στα ακουστικά και μια μεγάλη ανάσα για να επιβιβαστώ στο βαγόνι. Μέχρι να κλείσουν οι πόρτες δίνω μια τελευταία ευκαιρία στον εαυτό μου ,προσπαθώ να επινοήσω μια εύστοχη δικαιολογία για να μην εμφανιστώ αλλά τίποτα δεν είναι αρκετά πιστικό πλέον μετά από δέκα χρόνια συνεχόμενης απουσίας. Οι πόρτες κλείνουν και κάθομαι στη θέση είναι πλέον πολύ αργά να αλλάξω γνώμη .Σε τριάντα λεπτά το τραίνο θα φτάσει και εμείς θα βρεθούμε απέναντι ξανά. Όπως το τρένο κινείται παρατηρώ τις στολισμένες αυλές των σπιτιών και βλέπω τα φωτισμένα παράθυρα .
Να σου πω την αλήθεια αγαπούσα πολύ τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες . Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη. Κυρίως εκείνη με την ιδιότροπη μάγισσα που μισούσε τα Χριστούγεννα -σαν και εσένα- μέχρι που βρέθηκαν εκείνα τα παιδάκια και της τραγούδησαν τα κάλαντα και κάπως μαγικά τα αγάπησε και εκείνη .
Καθόσουν πάντα δίπλα στο τζάκι και δεν δεχόσουν να κάτσεις στο τραπέζι το μόνο που ήθελες ήταν ένα μπουκάλι κρασί .Έλεγες τις θεωρίες σου για το πως τα Χριστούγεννα είναι μια εντελώς ψεύτικη γιορτή και πόσο ανούσια και παιδικά είναι όλα αυτά . Τότε μου φαινόσουν τόσο αστείος . Πίστευα ότι θα καταφέρω και εγώ μια μέρα να σου αλλάξω τη γνώμη σα τα παιδάκια σε εκείνο το παραμύθι . Τότε ήμουν και εγώ αλλιώς . Τότε τα Χριστούγεννα μύριζαν ψημένα κάστανα ,ήταν γεμάτα περιτυλίγματα και κορδέλες και τα λαμπάκια του σπιτιού δεν ήταν ενοχλητικά. Τότε οι άνθρωποι δεν ήταν αδιάφοροι και κάθε δώρο ήταν ξεχωριστό. Τότε οι πιατέλες με τα φαγητά φάνταζαν τεράστιες και η ζάχαρη ήταν το μόνο που με ένοιαζε.
Κάθε χρόνο περίμενα να σε δω . Περίμενα το ετήσιο μας μυστικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι ακόμα και ας μη μου το ολοκλήρωνες τελικά ποτέ. Με είχες πείσει ότι εγώ ήμουν η διαφορετική από τους άλλους και μόνο εγώ καταλαβαίνω τις δικές σου ιστορίες που δεν είναι παραμύθια για παιδιά.
Οι πόρτες του τραίνου άνοιξαν λίγο περπάτημα για να βρεθώ έξω από το σπίτι. Ώρα να ξανά συναντηθούμε
΄΄δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινήσει΄΄.Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ήξερες καμία ιστορία να μου πεις .
(*) Η Δέσποινα – Σωσάννα Μελισσλί είναι σπουδάστρια στη Σχολή Θεάτρου 10Θ
