Άλκηστη Λυρίτη
Είναι παραμονή πρωτοχρονιάς. Έχω αρχίσει να ετοιμάζομαι από το απόγευμα. Φόρεσα ένα ροζ φόρεμα που πήραμε με την μαμα πριν λίγες μέρες και ένα άσπρο καλσόν με γκλίτερ. Η μαμά μαγειρεύει και ο μπαμπάς καθαρίζει. Αργότερα, το βράδυ, θα έρθουν και ο παππούς με τη γιαγιά. Το τζάκι είναι αναμμένο, το δέντρο στολισμένο και από κάτω του υπάρχουν ήδη μερικά δώρα. Το δικό μου, αυτό που θα μου φέρει ο Άγιος Βασίλης, θα έρθει μετά τα μεσάνυχτα. Βέβαια, εγώ πριν τρεις ημέρες το βρήκα κρυμμένο σε μία γωνιά στην αποθήκη. Δεν τους είπα κάτι. Έκλαψα απλώς για λίγο στο δωμάτιό μου μόνη μου. Άυριο το πρωί θα πω στη μαμά και στην μπαμπά ότι από του χρόνου δεν θα χρειαστεί ξαναπαίξουν θέατρο. Αλλά φέτος μα θα απολαύσω την τελευταία μου επαφή με τον Άγιο Βασίλη. Εννοείται θα του αφήσω και μπισκότα με γάλα στο τραπέζι. Θα του αφήσω τα γεμιστά με τη λευκή σοκολάτα που είναι και τα αγαπημένα του μπαμπά μου: Έτσι κι αλλιώς, αυτός θα τα φάει. Κάθε χρόνο κάνει το ίδιο: στην αλλαγή της ώρας, εμείς βγαίνουμε στο μπαλκόνι για να δούμε τα βεγγαλικά και αυτός μας λέει” παιδιά, πάω ένα λεπτό τουαλέτα, έρχομαι αμέσως.” Τώρα όλα βγάζουν νόημα. Ποιος λογικός άνθρωπος θα πήγαινε να κατουρήσει στην αλλαγή του χρόνου; Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, θα μου λείψει τόσο πολύ αυτό το αίσθημα ανυπομονησίας και ενθουσιασμού να δω αν και φέτος με θυμήθηκε ο Άγιος Βασίλης. Έτρεχα τόσο γρήγορα από το μπαλκόνι μέχρι το σαλόνι, έπεφτα σαν ζώο πάνω στο τυλιγμένο δώρο και έσκιζα με μανία το περιτύλιγμα για να δω αν ο Άγιος Βασίλης είχε διαβάσει την κάρτα μου και μου είχε πάρει ακριβώς αυτό που ήθελα. Μετά έβλεπα και το πιάτο με τα μπισκότα και τρελαινόμουν που τα είχε φάει. Ο Αγιος Βασίλης είχε φάει τα δικά ΜΟΥ μπισκότα! Αποκλείεται μέσα σε όλο το βράδυ να είχε το χρόνο να φάει τα μπισκότα όλων των παιδιών. Άρα, με είχε διαλέξει. Ήμουν η εκλεκτή. Τέλος πάντων, δεν είχει σημασία πια, ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, το δώρο μου αγοράστηκε στον Μουστάκα όπως βλέπω από το περιτύλιγμα. Κρίμα. Είχε πολλή πλάκα να σκέφτομαι κάθε χρόνο πως ένας κύριος με έλκυθρο μου φέρνει την Barbie που ήθελα. Τώρα που το σκέφτομαι, όμως, ο αδερφός μου είναι πολύ μικρός ακόμα. Ίσως να έχω μερικά χρόνια ακόμη περιθώριο να χαίρομαι μέσα από το δικό του παραμύθι…
