Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης
Μου τηλεφώνησε ένα απόγευμα με τη γνωστή μπάσα φωνή του.
-Καλησπέρα, τον Έλπι θα ήθελα, μπορώ να του μιλήσω;
-Ο ίδιος, του απάντησα και με ευχαρίστησε που ασχολήθηκα με το βιβλίο του.
Μιλούσε αργά, και στην κουβέντα μας είχε αστείρευτο χιούμορ. Αυτό το διαπίστωσα και από το μυθιστόρημα που έγραψε. Γνώστης της ροκ μουσικής και σπουδαίος αναγνώστης. Μιλούσε για πολλά και μου ζήτησε να τον συναντήσω στην Αθήνα για καφέ.
Συναντηθήκαμε στο Αιγάλεω, στα παλιά ΤΕΙ, όπου υπάρχουν αρκετές καφετέριες. Προτιμήσαμε μια που είναι στην πλατεία Λαού. Ήρθε με το Μιτσουμπίσι του και πάρκαρε απέναντι από την καφετέρια, στην πλατεία, που είχε τραπεζάκια. Από το αυτοκίνητο βγήκε αργά, και μου φάνηκε σαν θηρίο, έτσι με μακριά μαλλιά και μούσι, μπλουτζίν και πουκάμισο στρατιωτικό. Κρατούσε ένα πακέτο τσιγάρα στο αριστερό χέρι. Σήκωσα το χέρι για να με γνωρίσει. Μου χαμογέλασε και μου είπε:
-Είμαι ο Μάρκος.
-Χαίρομαι που σε γνωρίζω Μάρκο.
Αν και ντροπαλός και μαζεμένος, βρήκαμε κοινά το διάβασμα και ότι είμαστε και οι δυο Ολυμπιακοί.
-Ξέρεις, μου αρέσει να επισκέπτομαι τα βιβλιοπωλεία και να αγοράζω βιβλία. Πηγαίνω συχνά στου «Σαΐνη», στους Αγίους Αναργύρους. Εκεί είναι σαν να βρίσκομαι στον χώρο που με κάνει να απογειώνομαι. Ανοίγω πάντα τ’ αυτιά μου για να μάθω όσα μου λέει ο βιβλιοπώλης. Διαβάζω λογοτεχνία και τα τελευταία χρόνια αστυνομικά. Είμαι σπιτόγατος και έχω μια μικρή αυλή στα Πατήσια που την έχω γεμίσει με φυτά. Εκεί γράφω το καλοκαίρι, κι έχω στα πόδια μου μια γάτα που μου κάνει παρέα. Το απόγευμα πηγαίνω στο ωδείο και βοηθάω τη σύντροφό μου. Έχω έγνοια και τον υπέργηρο πατέρα μου που μένει κοντά μου. Γράφω σε ιστοσελίδα για νέα βιβλία που τα προτείνω να τα διαβάσουν οι αναγνώστες. Αλήθεια, χάρηκα που μου πήρες συνέντευξη. Σε διαβάζω χρόνια και μου αρέσει η προσέγγιση που κάνεις στα βιβλία. Ταιριάζει με τα γούστα μου και μοιάζει σαν να κάνεις το ίδιο που κάνω και εγώ, δηλαδή είσαι επιλεκτικός στις ανθρώπινες σχέσεις και σε ενδιαφέρει μόνο το καλό βιβλίο.
Μετά κάπνισε ένα τσιγάρο και περίμενε να του πω τα δικά μου. Κατάλαβα ότι ο Μάρκος σύντομα θα γίνει ένας καλός φίλος. Κανονίσαμε όποτε ερχόμουν στην Αθήνα να συναντιόμαστε.
Και ένα πρωινό, στο χωριό, με πήρε τηλέφωνο ο Φίλιππος.
-Τα έμαθες; με ρώτησε.
Μόλις μου ανέφερε τι συνέβη, κοκάλωσα.
-Μα ήταν 57 χρονών… του ψέλλισα.
Έκλεισα το τηλέφωνο και άνοιξα τον υπολογιστή. Έγραψα «Μάρκος» και μπροστά μου φανερώθηκαν όλα τα μηνύματά του. Διάβασα δυο τρία μηνύματα και βούρκωσα. Λες και μου μιλούσε για τελευταία φορά. Βγήκα έξω και πήγα να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα. Και καθώς βάδιζα πάνω στις πλάκες του πεζόδρομου τον θυμήθηκα που μου χαμογελούσε και μου έλεγε πως κάποια στιγμή θα συναντηθούμε.
