συνέντευξη στην Φαίη Γκαϊνά

Με αφορμή την πρόσφατη φωτογραφική έκθεση μόδας στο Ευρωκοινοβούλιο, «από το Α ως το Ω», ο Eco makeover Δημήτρης Γραμματικογιάννης- ιδρυτής του Ethical Ode -εμπνευστής και δημιουργός αυτής, μας μιλά μεταξύ άλλων για όσα οφείλουν να αλλάξουν στην τοπική παραγωγή μόδας.

Τον συνάντησα, στις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ, ένα πρωινό Σαββάτου. Ένας Έλληνας στιλίστας, που ζούσε στην Ελλάδα του 2000, και ασχολήθηκε με την οικολογία της μόδας· σε μια εποχή όπου ούτε καν, οι Αμερικάνοι στιλίστες δεν ασχολούνταν. Στο ερώτημα: τι ήταν αυτό που τον ώθησε να ασχοληθεί από τόσο νωρίς με την οικολογία της μόδας, δεν έχει καταλήξει ακόμα ούτε ο ίδιος. Δικαίως το 2018 του αποδίδεται ο τίτλος Eco makeover, από το περιοδικό μόδας- Numero της Ρωσίας. Για να φτάσουμε στο σήμερα, με τον ίδιο να είναι ο πρώτος οικολόγος στιλίστας που μίλησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Θίγοντας την ανάγκη απομάκρυνσης και αντίστασης στη glam και fast fashion μόδα και την επιλογή της συνειδητής κατανάλωσης. Ενώ, η συμβολή του κρίνεται καθοριστική στο να υπάρχουν αξιόλογοι Έλληνες σχεδιαστές σε ένα πολύ καλό επίπεδο αυτή τη στιγμή.

Έτσι, στις αρχές του Οκτωβρίου, με όχημα την έκθεση «από το Α ως το Ω», ταξίδεψε στις Βρυξέλλες, και το Ελληνικό φως μεταφέρεται στο κέντρο της Ευρώπης. Μαζί του: ο φωτογράφος Διονύσης Κούτσης, στην εικαστική επιμέλεια ο Βαγγέλης Κυριακός και μοντέλο η Ολίβια Βασιλοπούλου. Για μία εβδομάδα, η εν λόγω έκθεση φιλοξενήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην αίθουσα Spinelli. Ως ένας κόμβος συνάντησης μεταξύ της διαχρονικής αξίας της ελληνικής γλώσσας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, μέσω της σύγχρονης ελληνικής μόδας με οικολογική συνείδηση. Μια φωτογράφιση «αφήγημα» από την αρχαιότητα ως σήμερα, διαμεσολαβημένη από δέκα φωτογραφικά έργα «εκθέματα», με κείμενα στην ελληνική γλώσσα από αποσπάσματα Ελλήνων ποιητών, και με τη χρήση συμβόλων, βαθιά συνδεδεμένων με την Ελληνική ταυτότητα, όπως: Η ελιά, καθώς και ενδυμάτων από Έλληνες σχεδιαστές, για να τονιστεί η τοπικότητα και η σημασία που έχει στις προτιμήσεις μας σχετικά με την αειφορία. Ένα γεγονός που παράλληλα, ενισχύει την πολιτιστική παρουσία της Ελλάδας στην Ευρώπη, αναδεικνύοντας μια προσέγγιση, ως απόδειξη ότι η παράδοση εμπνέει, ανοίγει και δημιουργεί διάλογο με το σήμερα. Μια πρωτοβουλία και κίνηση που βάζει την Ελλάδα στην διεθνή σκηνή της πολιτικής μόδας.

«Από το Α ως το Ω»

Η πρωτοβουλία αυτή “Από το Α ως το Ω”  ποιο όνειρο σας στεγάζει;

Για πρώτη φορά η Ελληνική μόδα βγαίνει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέσα από μια έκθεση φωτογραφίας-μόδας. Μία ενέργεια που κινήθηκε με πρωτοβουλία της Έλενας Κουντουρά, με αφορμή μια φωτογράφιση στον ιστότοπο Ethical Ode. Πρόκειται, για δέκα εικόνες που περιείχαν πάρα πολλά και διαφορετικά μηνύματα. Μια έκθεση που κάνει χρήση καινούργιων υλικών, και τα οποία δεν θεωρούνται ακριβά. Αντιθέτως, είναι μάλλον ευτελή. Κι άρα, μιλάμε για μια φθηνή παραγωγή. Μέλημα μας ήταν να τονιστεί ότι η Ελλάδα είναι μια Ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να δίνει το στίγμα της. Το ακόμα πιο σημαντικό όμως, ήταν να αποδείξουμε ότι η συγκεκριμένη έκθεση δεν αναμοχλεύει την αίγλη του παλιού, αλλά ότι έχουμε να πούμε εξίσου σημαντικά πράγματα και στο σήμερα. Πιο ειδικά τώρα σε σχέση με τον τομέα της μόδας στην Ελλάδα ένας ακόμη στόχος, που χρήζει μελέτης, θα ήταν να μεταφερθεί από το Υπουργείο Εμπορίου, στο Υπουργείο Πολιτισμού. Αυτό αμέσως θα προσέδιδε στους ίδιους τους δημιουργούς μιαν άλλη δυναμική. Καθώς, το Υπουργείο Πολιτισμού θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ περισσότερο σε αυτή την εξωστρέφεια. Κι αν θέλουμε να έχουμε εξωστρέφεια στην πολιτιστική μας πολιτική και μέσω της μόδας -σαν εφαρμοσμένη τέχνη- θα πρέπει να επικεντρωθούμε εκεί.

Γιατί ειδικά, η γυναίκα αγρότισσα, ήταν αυτή που επιλέχθηκε να μπει στο κάδρο, ως κεντρικό σύμβολο;

Μου αρέσει να θίγω σημερινά προβλήματα. Συνήθως, η μόδα δεν θέτει πολιτικά προβλήματα εύκολα. Παρόλο που συνιστά στοιχείο πολιτισμού, αλλά και πολιτικό κεφάλαιο. Τώρα στο δια ταύτα: Η εικόνα της αγρότισσας, είναι μια γυναικεία ταυτότητα που η μόδα πάντα την αγνοεί- στην περίοδο του inclusivity συγκεκριμένα. Παράλληλα, τη στιγμή αυτή τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια, ο αγροτικός τομέας βάλλεται. Οι αγρότες εκλείπουν. Έτσι, θέλησα να δώσω έμφαση στην ανάγκη προστασίας των ανθρώπων που εργάζονται στη Γη.

Ποια η σχέση μεταξύ Μόδας και Τέχνης;

Είναι ένας μόνιμος και ανοιχτός διάλογος. Η τέχνη βάζει ερωτήματα, χωρίς πάντα να δίνει σε όλα απαντήσεις. Ερωτήματα σε σχέση με: Την οικολογία, την τεχνολογία -μιας και η βασική παράμετρος του sustainability έχει να κάνει ξεκάθαρα με τις νέες τεχνολογίες. Έπειτα, για μένα τέχνη είναι η μοναδικότητα σε κάθε άνθρωπο. Η ατομικότητα και η εξατομίκευση συνιστούν κεντρικό άξονα της δουλειάς μου. Καθώς, η μαζικότητα στις συμπεριφορές αποδεικνύεται πάντα επικίνδυνη για τη δημοκρατία.

Από τη φωτογραφική έκθεση μόδας: “από το Α ως το Ω” -με ρούχα που έχουν δημιουργηθεί για να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία και όχι, για να σχηματίσουν τάσεις.

Βιωσιμότητα και Μόδα Σήμερα

Πως ορίζεται η βιώσιμη μόδα σήμερα;

Πλέον, η πολιτική της βιωσιμότητας της μόδας δεν συνιστά μια ατομική πράξη εθελοντισμού, αλλά μια νομική υποχρέωση, όπως και διασφάλισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προφανώς αλλάζουν τα δεδομένα, που σημαίνει ότι αλλάζουν και οι πυλώνες της ηθικής μόδας. Ωστόσο, οι καλές ραφές, τα ποιοτικά υφάσματα παραμένουν πάντα το ίδιο επίκαιρα ως ζητούμενο ανθεκτικότητας (Durability) για ένα ρούχο. Όταν αγοράζουμε ένα ρούχο φθηνό, από την βιομηχανία του fast fashion, ξέρουμε ότι αυτό το ρούχο δεν θα λειτουργήσει. Είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο που μπορεί να χαλάσει πάρα πολύ γρήγορα, ακόμα και χωρίς να φορεθεί. Αυτό γιατί, τα περνούν με ειδικές κόλλες από πάνω, προκειμένου το ρούχο να δείχνει πολυτελές. Τα υλικά αυτά με τον καιρό φεύγουν και απομένει η κακή ποιότητα του ρούχου, η οποία μπορεί να θεωρηθεί έως και επικίνδυνη. Κι αυτό γιατί, τα ρούχα αυτά συνήθως είναι φτιαγμένα από πετρελαϊκά υπολείμματα. Συνεπώς, το πολύ βασικό για τον ενσυναίσθητο καταναλωτή, είναι να γνωρίζει για την πρώτη ύλη. Να γνωρίζει δηλαδή, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που καθιστούν ένα ρούχο ανθεκτικό. Ο σεβασμός απέναντι στα δικαιώματα των ζώων (Cruelty-Free) παραμένει ένας βασικός πυλώνας της σύγχρονης βιώσιμης μόδας. Όπως, για παράδειγμα τα μάλλινα ρούχα που έχουν προέλθει από το λεγόμενο «ηθικό μαλλί» (πληρούν τις σωστές προδιαγραφές κουρέματος). Ή, τα τεχνητά φτερά, τα φτιαγμένα από υλικά που πολλές φορές είναι sustainable. Γιατί, παλιά για παράδειγμα, το πλαστικό δέρμα, που το ονόμαζαν οικολογικό δεν ήταν οικολογικό. Ήταν ηθικό, αλλά όχι οικολογικό. Ηθικό μεν, υπό την έννοια του ότι δεν έχει προέλθει από βία. Οικολογικό δε, όμως δεν ήταν, γιατί ήταν πετρελαϊκό παράγωγο. Οι δίκαιες συνθήκες εργασίας (Fair Trade) αποτελούν βασικό πυλώνα της, οι νέες τεχνολογίες υλικών (Biotextiles), όπως και η καταπολέμηση της αοριστίας του Greenwashing.

Πως η βιωσιμότητα αναδιαμορφώνει τη βιομηχανία της μόδας σήμερα;

Το χειροποίητο (craftmanship) όπως και οι μικρές παραγωγές, μέσω της δικής τους οπτικής, είναι από τους πολύ βασικούς πυλώνες της αειφορίας στο σήμερα. Μετά, το στοιχείο της μοναδικότητας παίζει σίγουρα καθοριστικό ρόλο στην αποφυγή αγορών που γρήγορα θα πεταχτούν. Διότι, μία τσάντα που δεν θα τη δω σε εκατομμύρια ανθρώπους γύρω μου, ξέρω ότι δεν θα τη βαρεθώ. Πολλές φορές δεν πετάμε τα προϊόντα του fast fashion επειδή χάλασαν. Τα πετάμε επειδή τα βαρεθήκαμε, γιατί τα έχουν όλοι. Οπότε, ενώ παλιότερα νομίζαμε ότι είναι θέμα εκδημοκρατισμού της μόδας το να παράγονται δισεκατομμύρια ίδια αντικείμενα, πλέον έχουμε καταλάβει ότι αυτό είναι απλά επιζήμιο για τον πλανήτη. Έτσι, με τον τρόπο αυτό προστατεύεται και ο πλανήτης, όπως και ο καταναλωτής, εκπληρώνοντας του την αίσθηση και την ανάγκη της μοναδικότητας που έχει ως άνθρωπος.

Το ύφος της βιώσιμης μόδας είναι υποχρεωτικά μινιμαλιστικό ή μπορεί να έχει και στοιχεία μαξιμαλισμού;

Εννοείται ότι πρόκειται για ένα στιλ πολύ ελεύθερο στο ύφος του. Ιδίως, οι σχεδιαστές που δουλεύουν με ανακύκλωση ρούχων έχουν έντονο το μαξιμαλιστικό στοιχείο. Έπειτα, όταν ένα ρούχο, που ήδη έχει πει μια ιστορία, μετατρέπεται, αυτόματα αλλάζει και η αφήγηση του. Μια διεργασία που παραπέμπει σε μια εννοιολογικού τύπου μορφής layering. Σαν μια μορφή πολυεπίπεδης επικοινωνίας. Ένα στοιχείο που συχνά το εκμεταλλεύονται και το οικειοποιούνται οι εταιρίες fast fashion. Το οποίο αποδεικνύει ότι και το ίδιο το sustainability δημιουργεί τάσεις. Η διαφορά έγκειται στο ότι οι τάσεις αυτές δεν είναι προορισμένες να «καούν». Ο στόχος είναι να φτιαχτεί ένα ρούχο που θα μπορεί να φορεθεί για πάντα.

Πως θα είναι η βιώσιμη μόδα το 2027;           

Για το 2027 οι οδηγίες παραμένουν ίδιες. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι κάτι θα αλλάξει σημαντικά, όσο δεν παίρνονται μέτρα ώστε να βοηθηθούν οι σχεδιαστές που ασχολούνται με την αειφορία, κι από την άλλη να θεσπιστούν περιορισμοί στο fast fashion. Συνεπώς, πλέον είναι θέμα νομοθεσίας, προκειμένου να μπορέσει ο καταναλωτής να αποκτήσει οικολογική συνείδηση. Κι αυτό γιατί, η πληροφορία πλέον υπάρχει, ο καταναλωτής ήδη ξέρει πόσο κακό κάνει το ρούχο που έχει γίνει με υλικά φτιαγμένα από πετρέλαιο -τόσο στο σώμα του, όσο και στον πλανήτη.

Η Κυκλική Οικονομία της Μόδας (αειφορία)

Η ανάπτυξη νέων βιολογικών υφασμάτων αποτελεί εναλλακτική λύση για τη βιωσιμότητα της μόδας;

Θεωρείται ότι πρέπει να δώσουμε βάση σε αυτές τις νέες τεχνολογίες υλικών. Πολλές φορές από τα υφάσματα εργαστηριακής καλλιέργειας έχουμε αποτέλεσμα. Αν και υπάρχει ακόμα έντονο το στοιχείο των συνθετικών μέσα σε αυτά τα ρούχα. Για να μπορέσει μια μπλούζα από γάλα ή από ανανά να αντικαταστήσει τα συμβατικά υλικά κατασκευής ρούχων χρειάζεται ακόμα χρόνος. Βλέπουμε όμως, ότι υπάρχει ήδη τρομερή βελτίωση από χρονιά σε χρονιά. Δεν μπορούμε δηλαδή, να τα καταδικάσουμε επειδή ακόμα δεν έχουν φτάσει στον βαθμό αειφορίας που στο μέλλον φαντάζομαι ότι θα δούμε.

Σε ποιον απευθύνεται ένα προϊόν μόδας με πράσινο προσανατολισμό;

Η εκπαίδευση είναι το κλειδί για να μπορέσουμε να έχουμε έναν καταναλωτή συνειδητοποιημένο. Και το Ethical Ode αυτό προσπαθεί να κάνει. Εκπαίδευση. Όλες οι φωτογραφίες μόδας έχουν ένα concept από πίσω, μία δεύτερη ανάγνωση. Αυτό είναι που έχει ανάγκη ο κόσμος. Το fast fashion έχει δύναμη λόγω της διαφήμισης. Άρα, ενεργεί βάσει θυμικού, ώστε να δημιουργεί ανάγκες ψεύτικες. Κι εκεί, είναι που κρίνεται απαραίτητη η εκπαίδευση του καταναλωτή, για να μπορέσει να τον ισορροπήσει.

Πόσο εύκολο είναι να αλλάξουν οι καταναλωτικές συνήθειες;

Δεν είναι εύκολο γιατί όλοι βαλλόμαστε από χιλιάδες πληροφορίες. Για αυτό και αναφέρθηκα προηγουμένως στις νομοθετικές ρυθμίσεις που πρέπει να κάνουν τα κράτη. Εκ των πραγμάτων, οι εταιρίες ξέρουν πως θα χειριστούν τους καταναλωτές. Ειδικά, τους νέους καταναλωτές, παίρνοντας πληροφορίες από ειδικούς (ψυχολόγους, κοινωνιολόγους). Κι εκεί ακριβώς, συνίσταται και η βοήθεια που θεωρώ ότι χρειάζεται να έχουμε οι eco στιλίστες, οι eco σχεδιαστές, οι eco εταιρίες: Να βοηθηθούμε, ώστε να έχουμε περισσότερη πρόσβαση στη διάχυση της πληροφορίας.

Πως ξεχωρίζουμε το ψευδές αφήγημα του Greenwashing?

Ήδη υπάρχουν πολλές δωρεάν εφαρμογές προκειμένου να εντοπίσει κανείς αν μια εταιρία έχει έναν καθαρά αειφόρο χαρακτήρα. Όπως, το Good On You. Και από εκεί, μπορεί κανείς να ενημερωθεί σχετικά με τον βαθμό αειφορίας που έχει η κάθε εταιρία. Σε κάθε περίπτωση, από μεριάς μου, δεν μπορώ να καταδικάσω μια εταιρία αν δεν έχει ένα 100% οικολογικό προφίλ. Ωστόσο, είναι πολύ βασικό να βλέπει κανείς την όποια εξέλιξη της κάθε εταιρίας. Όπως, και ενδεχομένως, το που μπορεί να πάσχει αυτή τη στιγμή, όπως και το αν έχει καλυτερεύσει. Κι αυτό είναι και το ζητούμενο. Εκείνο που έχει σημασία δηλαδή, είναι η εξέλιξη του, κι όχι, το αν είναι 100% ακέραιη σε όλα. Γιατί, πραγματικά συνέχεια εξελισσόμαστε καθώς αλλάζει και η πληροφορία που δεχόμαστε κάθε φορά.

Είναι η μεταπώληση ειδών πολυτελείας το μέλλον της μόδας;

Αναμφίβολα, συνιστά έναν μεγάλο οικολογικό παράγοντα θετικής εξέλιξης. Όλα αυτά τα είδη που θα κατέληγαν σε χωματερές, τώρα μπαίνουν σε πλατφόρμες. Μια συναλλαγή, κατά την οποία έχει όφελος και ο καταναλωτής (ο οποίος αγοράζει ένα σήμα μόδας, που σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσε), αλλά και το εμπορικό σήμα (που σε άλλη περίπτωση θα το πήγαινε στη χωματερή), και τώρα το πουλάει, εξασφαλίζοντας κι ένα έξτρα εισόδημα.

 Τι χρειάζεται πραγματικά να γίνει για να οδηγηθούμε στην αλλαγή;

Εκείνο που χρειάζεται είναι η ανάλογη εκπαίδευση, όπως και η αλλαγή νοοτροπίας. Για παράδειγμα, υπάρχει αυτό που λέμε: Swapping bazaar. Πρόκειται, για συναντήσεις, υπό μορφής πάρτι, κι εκεί γίνεται ανταλλαγή ρούχων, χωρίς οικονομικό όφελος. Λειτουργεί απλά, με το θέμα της επιλογής, όπου για παράδειγμα, λέγεται: Έχω αυτό το πουλόβερ-δίνω αυτή τη ζακέτα. Κάτι που φέρνει κι άλλες συνήθειες, όπως: Αγοράζω λιγότερο, επιλέγω καλύτερα, δωρίζω και ανακυκλώνω.

Η τιμή αυτών των προϊόντων μπορεί να είναι πιο υψηλή, τι έχουμε να πούμε απέναντι σε αυτό;

Η τιμή και η αξία του ρούχου είναι ένα πρωταρχικό ζήτημα για πολλούς καταναλωτές. Και ναι, η τιμή είναι πράγματι πιο υψηλή. Ξέρεις όμως, ότι το ρούχο αυτό, έχει αξία. Έχει τη δική του ιστορία, το δικό του story telling. Καθώς, έχει φτιαχτεί από ένα μικρό σχεδιαστή, και άρα πρόκειται για μια μικρή παραγωγή. Οπότε, δεν θα κυκλοφορήσει σε πολλές κόπιες, κι άρα, δεν θα το δούμε σε χίλιους άλλους. Τα ρούχα αυτά δεν μας κουράζουν. Μάλλον, ταυτιζόμαστε μαζί τους, επειδή ακριβώς είναι ποιοτικά, ανθεκτικά και διατηρούν το στοιχείο της μοναδικότητας.

Τοπική Παραγωγή

Η σύγχρονη Ελληνική μόδα επαναπροσδιορίζεται με βασικό πυλώνα την οικολογική συνείδηση μέσω της Τοπικότητας. Η πολυσυλλεκτική παράδοση της χώρας μας, αντλεί από την πολιτιστική κληρονομιά και εξελίσσεται. Κοσμήματα φτιαγμένα από fresco, από την Κνωσσό. Στο ξενοδοχείο Elouda Beach, με την αρχιτεκτονική του ΄70 να δεσπόζει. Στο Elle Ιουλίου 2026, Fashion Editor/Eco Stylist Δημήτρης Γραμματικογιάννης.

Με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθηθούν τα τοπικά κυκλικά επιχειρηματικά μοντέλα;

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε την ενημέρωση, παρόλο που υπάρχει Ευρωπαϊκό καθεστώς ανακύκλωσης. Για αυτό το λόγο και ανέφερα πιο πριν ότι στον τομέα της μόδας θα πρέπει να υπάρξει ένας φορέας που να κινητοποιεί και να ενημερώνει τους Έλληνες σχεδιαστές σχετικά με τις σχετικές εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη. Κι από τη στιγμή που δεν έχουμε μια ισχυρή βιομηχανία μόδας στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να γίνουμε ένα role model, να λειτουργήσουμε ως το καλό παράδειγμα σε αυτό το κομμάτι. Συνεπώς, για να ενισχυθούν τα τοπικά κυκλικά επιχειρηματικά μοντέλα οφείλει να συσταθεί ένας φορέας, που θα απαρτίζεται από άτομα που θα γνωρίζουν πολύ καλά τις απαιτήσεις της οικολογικής μόδας. Ήδη, για μια χώρα που δεν έχει μια ιδιαίτερη παιδεία πάνω σε αυτό τον τομέα έχουμε πάρα πολύ καλούς σχεδιαστές.

Κλείνοντας την κουβέντα μας, εύλογα αναρωτήθηκα πως προέκυψε αυτή του η ανάγκη σε σχέση με την έντονη ενασχόληση του, από τόσο νωρίς με την οικολογία στη μόδα. Η απάντηση του, ήταν: «Θεωρώ ότι αγαπάω πάρα πολύ και τη χώρα και ίσως με πείραζε που έβλεπα να μαστιγώνεται από την εισροή ξένων εμπορικών σημάτων. Κάτι που ολοφάνερα οδηγούσε το να χάσει την ταυτότητα της. Έπειτα, η παγκόσμια μόδα μιλάει με Ελληνικούς όρους, κι εμείς λίγο πιθηκίζαμε ξένους όρους και ξένες εικόνες. Σκέψου ότι η Google έχει μια εφαρμογή που το ιδανικό φως το ονομάζει Αττικός ουρανός. Έπειτα, έχω ταξιδέψει πολύ. Έχει ζήσει στο Λονδίνο, στη Φλωρεντία μια πόλη που λόγω της Αναγέννησης είχε άλλη ποιότητα· κι έστω, ακόμη κι αν δεν ασχολούνταν φωναχτά με την οικολογία της μόδας μπορούσες να βλέπεις οικολογικές συμπεριφορές και γενικότερα μια άλλη πολιτική στη μόδα, και το οποίο ίσως να ήταν αυτό που με βοήθησε να ξεχωρίσω στον τρόπο που δουλεύω».

Οι Έλληνες Σχεδιαστές που συμμετείχαν στην φωτογραφική έκθεση «από το Α ως το Ω», είναι: MARILENA Z, DASSIOS, DAPHNE VALENTE, ISSI ATHENS, IOANNA KOURBELA, LAMPRINI MOUROUTI, MUSA COLLECTION, CHRYSANTHI FARMAKI, KATERINA KAROUSSOS, FLOWERS&LEAVES, SPEIRA BAGS, KALLIOPE JEWELLERY, JELENA GAVELA, ZEUS&DIONE, DAPHNE KOURENTZI, BON PROJECT.