Παπαναστασίου Σοφία
Κατέβαινα την οδό Rue Jean Western κάπως βιαστικά για να είμαι σίγουρη πως θα φτάσω στην ώρα μου. Είχα κλείσει θέση στην πρώτη σειρά και φόραγα τις αγαπημένες μου μπότες. Έξω από το θέατρο υπήρχε πάρα πολύς κόσμος. Δεν είχα ξαναδεί τόσο κόσμο. Όταν μετά από 40 λεπτά αναμονής μπήκαμε στην αίθουσα του θεάτρου, τακτοποιήθηκα και πάνω στην ώρα χτύπησε το δεύτερο και ύστερα το τρίτο κουδούνι. Κλείνω το κινητό και τα φώτα σταδιακά χαμηλώνουν.
Καθώς η παράσταση οδηγούνταν προς το τέλος, ένας ηθοποιός πλησίασε στην άκρη της σκηνής με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. Ξαφνικά έριξε κάτι προς την πλατεία το οποίο προσγειώθηκε κατά λάθος πάνω μου. Ένα λευκό μπαλάκι, σαν αυτά του πινκ πονκ. Η παράσταση συνέχισε κανονικά σαν να μην το έριξε ποτέ. Τώρα εγώ έπρεπε να το επιστρέψω αυτό άραγε; Ήταν μέρος της παράστασης ή θα το ψάχνει ο άνθρωπος; Να είμαι ειλικρινής δε κατάλαβα που ακριβώς κόλλαγε στο έργο. Το έκλεισα στη χούφτα μου διακριτικά. Έτσι κι αλλιώς δε μπορούσα να διακόψω. Η παράσταση ολοκληρώθηκε και περάσαμε προς τον εξωτερικό χώρο. Το μπαλάκι δε το αναζήτησε κανένας, έτσι το έβαλα στην τσέπη της καμπαρντίνας μου. Μάλλον είμαι η τυχερή της παράστασης που το κέρδισε.
Βγαίνοντας πέτυχα τρείς παλιούς μου συμμαθητές και πήγα να τους χαιρετήσω. Περπατήσαμε με την παρέα μέχρι τη γωνία που βρισκόταν το κλασσικό Ιταλικό εστιατόριο της περιοχής. Ήρθε ο σερβιτόρος και μας πήρε την παραγγελία. Επέστρεψε να μας γεμίσει τα ποτήρια με το χέρι πίσω από την πλάτη του. Για κλάσματα δευτερολέπτων αισθάνθηκα ακριβώς όπως στο θέατρο λίγο πριν ο ηθοποιός μου πετάξει το μπαλάκι. Η σκέψη μου διακόπηκε από μια απότομη κίνηση του σερβιτόρου που πέταξε ένα ακριβώς ίδιο μπαλάκι πάνω στο τραπέζι. Οι φίλοι μου πετάχτηκαν και απομακρύνθηκαν από το τραπέζι. «Καλά τι πάθατε;» Εγώ ήξερα πως το δικό μου το είχα φυλαγμένο στην τσέπη μου. Τι σύμπτωση! Οι φίλοι μου με κοίταζαν με τρόμο και απορία. «Καλά δε ξέρεις τι σημαίνει αυτό;» «Σαν τι να σημαίνει;» Αποκρίθηκα, με κάποιες τύψεις γιατί ήξερα πως λίγο νωρίτερα καβάτζωσα ένα ίδιο από την παράσταση. Με προέτρεψαν να μη το αγγίξω και να φύγουμε με συνοπτικές διαδικασίες, όπως και κάναμε. Είναι σοβαρό, είπαν.
Γύρισα σπίτι σε πανικό. Έπρεπε να μάθω τι μπορεί να σημαίνει ένα απλό μπαλάκι του πινκ πονγκ. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Έψαξα παντού. Τίποτα. Ούτε μία αναφορά σε κάποιο παρόμοιο περιστατικό. Το πρωί πήγα στο θέατρο να ζητήσω εκείνο τον ηθοποιό που το προηγούμενο βράδυ μου πέταξε το μπαλάκι. Ο υπεύθυνος με κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια με υποτίμηση. «Μα τι λες κοπέλα μου; Δεν έχουμε κανέναν τέτοιο εδώ.» Στο ιταλικό δεν πήρα απάντηση. Άκουσα μόνο την ιδιοκτήτρια να λέει σε κάποιον «τίποτα, μια τρελή που φαντάζεται πράγματα». Τρελή εγώ; Μα ξέρω πολύ καλά τι μου συνέβη. Άρχισα να τσιμπιέμαι μήπως και έβλεπα όνειρο. Γύρισα σπίτι. Μου έγινε έμμονη ιδέα να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη απλά και μόνο για να επιβεβαιώσω έστω στον εαυτό μου ότι υπάρχω. Κάτι δεν καταλαβαίνω. Αν όλοι όσοι είχαν κρατήσει το μπαλάκι μέχρι τώρα δεν ήταν πραγματικοί…αυτό σημαίνει ότι ίσως τώρα ούτε και εγώ είμαι. Να το κρατήσω σαν να μη συνέβη τίποτα; Να το ρίξω από το μπαλκόνι; Να το κάψω; Να το πετάξω σε κάποιον. Βούτηξα την καπαρντίνα μου και βγήκα ξανά. Κατέβηκα τον κεντρικό δρόμο με το μπαλάκι στη χούφτα μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή. Να το κάνω να φανεί σαν να γλίστρησε χωρίς να το καταλάβω και μετά να επιταχύνω για να απομακρυνθώ όσο μπορώ πιο σύντομα. Έσφιξα τα χείλη και το έριξα. Δε το άκουσα να πέφτει. Κι όμως στα αφτιά μου υπήρξε ένας ήχος εκκωφαντικός. Χωρίς να κοιτάξω πίσω και ξεκίνησα σχεδόν να τρέχω προς το σπίτι. Όταν σήκωσα πια το βλέμμα μου, είχα απομακρυνθεί. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω ιδιαίτερα, στάθηκα μπροστά σε μια βιτρίνα. Τόλμησα να κοιταχτώ διακριτικά στο τζάμι. Ναι, μπορούσα ακόμα να με δω. Η κοπέλα στο κατάστημα μου χαμογέλασε. Για να με βλέπει μάλλον είμαι υπαρκτό πρόσωπο. Το θέμα μου τώρα ήταν ότι δεν ήμουν πλέον εγώ. Ήμουν κάποια που πετάει το μπαλάκι πίσω στους άλλους. Και αυτή δεν ήμουν πραγματικά εγώ.
