της Όλγας Σελλά
Ο μονόλογος στο θέατρο θεωρείται συχνά κάτι απλό. Είναι, όμως, από τα δυσκολότερα είδη θεάτρου. Χρειάζεται ένα κείμενο που να σε κρατάει σε εγρήγορση, μια σκηνοθεσία που να αναδεικνύει το μεδούλι και του κειμένου και του/της ηθοποιού, και μια ερμηνεία που να ακροβατεί διαρκώς σε διαφορετικές αποχρώσεις. Και φέτος, ήμασταν τυχεροί. Από τους μονολόγους που έχω δει ως τώρα, δεν διστάζω να πω ότι ήταν τρεις από τις πιο άρτιες παραστάσεις μέχρι στιγμής: «Το χώμα» βασισμένη στο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι «Η μητέρα του σκύλου», σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη με τη Σωτηρία Χρυσικοπούλου, το «Θεόφιλος sold», σε κείμενο Σαμψών Ρακά, σκηνοθεσία Όλιας Λαζαρίδου με τον Χάρη Χαραλάμπους-Καζέπη και η παράσταση «Μια κανονική μέρα» σε κείμενο Κατερίνας Γιαννάκου, σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και ερμηνεία από την Ευαγγελία Μουμούρη.
Η οποία συνεχίζει τη θαυμαστή χημεία που έχει με τον Σωτήρη Τσαφούλια και μετά τον καθηλωτικό της ρόλο στην τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί», οι δυο τους συνεργάζονται για πρώτη φορά στο θέατρο. Φοβάμαι ότι μάλλον είναι και η δική μου πρώτη φορά που βλέπω στη σκηνή την Ευαγγελία Μουμούρη. Αλλά υπόσχομαι ότι αυτό δεν θα επαναληφθεί.
Το έργο της νεότατης Κατερίνας Γιαννάκου τα έχει όλα: τα απλά και τα καθημερινά, τα δύσκολα και τα δυσβάστακτα, τη θλίψη και το χιούμορ, την απελπισία και την ανάταση. Μ’ έναν τρόπο οικείο, αναγνωρίσιμο από όλους και όλες. Γιατί όλοι, έχουμε συναντηθεί με την κατάθλιψη, με τις κρίσεις πανικού, με περιόδους που όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται ή να παραπαίουν. Αλλά δεν μένει μόνο στα προσωπικά πάθη η Κατερίνα Γιαννάκου. Τα συνδέει, μ’ έναν διακριτικό αλλά διακριτό τρόπο, με δημόσιες συμπεριφορές, που διαμορφώνονται από το δέλεαρ του σύγχρονου τρόπου ζωής και κάποια στιγμή γονατίζουν εκείνους που έσπευσαν να τα ακολουθήσουν. Το δάνειο για το σπίτι, το δάνειο για το εξοχικό, τα extreme spor των παιδιών, τα φροντιστήρια, η καθημερινότητα που κάποια στιγμή γίνεται μέγγενη, όλα υπάρχουν με τις σωστές δόσεις και τις σωστές αποχρώσεις, στο κείμενο της Κατερίνας Γιαννάκου. Όπως υπάρχουν και οι αποχρώσεις της αγάπης, και είναι πολλές. Δεν τα στηλιτεύει, τα σαρκάζει αγαπησιάρικα. Είναι ένα από τα πιο εύστοχα και ουσιαστικά σύγχρονα νεοελληνικά θεατρικά κείμενα των τελευταίων χρόνων.
Ο Γιώργος Γαβαλάς έστησε στη σκηνή αυτού του νέου κομψού αθηναϊκού θεάτρου, του θεάτρου «Έργον», ένα σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα γήινο σκηνικό: ένα κεκλιμένο πατάρι (είναι η ανισορροπία της ζωής της ηρωίδας, οι ακροβασίες που καλείται να κάνει για να ξανασταθεί όρθια). Το κεκλιμένο πατάρι φιλοξενεί μια καρέκλα, μια λεκάνη, μια στοίβα ρούχα, ένα ξύλινο σκαμνάκι –αντικείμενα που έχουν σχέση με την ιστορία, με την καθημερινότητα, με μια κανονική μέρα που παύει να είναι κανονική. Και μπροστά από το κεκλιμένο πατάρι, πάνω στη σκηνή, είναι παρατεταγμένα μερικά ζευγάρια γυναικεία παπούτσια. Αυτά είναι ο σχολιασμός της ανεμελιάς, του καταναλωτισμού, όλων όσα θεωρούσε δεδομένα και τώρα έπρεπε να ξαναδεί αλλιώς η ηρωίδα της ιστορίας μας. Και κρύβει πολλές εκπλήξεις αυτό το κεκλιμένο επίπεδο, όταν αρχίσει κανείς να ξηλώνει τις σανίδες της ομοιομορφίας του. Και από την οροφή της σκηνής κρέμεται αυτό που την στοιχειώνει, αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσει. Κι όλα συνέβησαν στη ζωή της μια κανονική μέρα, μια μέρα που «ο κόσμος ήταν τακτοποιημένος». Και μετά όλα γύρισαν ανάποδα.
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας σκηνοθέτησε αυτό το κείμενο με απόλυτο σεβασμό και υψηλή διεισδυτικότητα στην κάθε λέξη του, φωτίζοντας τις εναλλαγές (που είναι διαρκείς) της διάθεσης, των σκέψεων, των συναισθημάτων, των επιθυμιών, των στόχων της ηρωίδας και της ιστορίας της. Και έδωσε σε μια ιστορία, που στην πραγματικότητα είναι πολύ πικρή, σχεδόν αβάσταχτη, τις απαραίτητες ανάσες γέλιου και τις πολλές ενέσεις αγάπης ως βασικά συστατικά της νέας διαδρομής –της ηρωίδας και του καθενός που μπορεί να βρεθεί στη θέση της.
Και η Ευαγγελία Μουμούρη ανέδειξε με τρόπο έξοχο όσα ένιωθε εκείνη η ηρωίδα. Που το γέλιο της γινόταν μέσα σε μια στιγμή θυμός ή κλάμα, που ερχόταν αντιμέτωπη με όσα ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι υπήρχαν στην καθημερινότητα. Που συνέχιζε να μιλάει σ’ εκείνον που δεν υπήρχε πια, που έφτιαξε τη σχέση με τα παιδιά της και που έκαναν όλοι αμοιβαίες υποχωρήσεις: «Η δική τους υποχώρηση είναι να φάνε μπάμιες. Η δική μου είναι…» και εκεί σταματάει να μιλάει και αποσύρει το πιάτο που έβαζε κάθε μέρα στο τραπέζι, στη θέση του απόντα. Αποδοχή. Νέοι δρόμοι. Σε κάθε της στιγμή, σε κάθε αποτύπωμα των συναισθημάτων της ήταν στέρεη και ανάλαφρη μαζί, μ’ έναν απολύτως φυσικό τρόπο. Θα τολμήσω να πω ότι υπήρχαν στιγμές που μου θύμισε τη Μαίρη Αρώνη. Αρχικά στο βάθος της φωνής. Και μετά στον τρόπο που κινήθηκε η Ευαγγελία Μουμούρη ανάμεσα στη στερεότητα και την τρυφερή αφέλεια.
Μια βραδιά συγκίνησης, γέλιου, καθρεφτίσματος και σκηνικής απόλαυσης.
Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο: Κατερίνα Γιαννάκου, Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας, Βοηθός σκηνοθέτη: Καρολίνα Ζαπατίνα, Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς, Κοστούμια: Άγις Παναγιώτου, Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης, Μουσική: Ted Regklis, Γραφείο Τύπου & Επικοινωνίας: Eυαγγελία Σκρομπόλα, Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας, Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου. Παραγωγή: BlackSpine Production
Ερμηνεία: Ευαγγελία Μουμούρη
Θέατρο «Έργον», (Ζωοδόχου Πηγής 3 και Ακαδημίας)
Σάββατο στις 5 και στις 7μ.μ., Κυριακή στις 8μ.μ., Δευτέρα και Τρίτη στις 9μ.μ.
