Της Ελίνας Τραιφόρου. new_york


I am not one of those girls

who drink insouciance and margaritas

who at night talk

to the Brooklyn guys’ bridges

who step on rainy mud

like young ballerinas

who build benches with strangers

who clap their hands

to turn them to cotton

who eat pizza slices and nachos

in pathways

who wear rock music like tights

to strengthen the night

who always have a horse

as a serene pledge

who run towards the shaky hand

with steadiness

who migrate failure

or twist it around in the mirror

who cadge cigarettes and amplifiers

who swim in money and threads

who sleep in the morning

without any rumples

who squeeze the day into a light ball

who score escapes

like golden mice

who have storerooms with clothes, free hours

and emptiness

who show their broken chain

of kisses

who change friendship

like a re-read page



Δεν είμαι από αυτά τα κορίτσια

που πίνουν ξενοιασιά και κοκτέιλ μαργαρίτα

που τα βράδια μιλάνε

στις γέφυρες των αγοριών του Μπρούκλιν

που τσαλαβουτάνε

σαν παιδιάστικες μπαλαρίνες

στις βρόχινες λακκούβες

που χτυπάνε με τα χέρια τον αέρα

να γίνει βαμβάκι

που τρώνε πίτσα και νάτσος στα στενά

που φοράνε καλσόν τη ροκ μουσική

για να τεντώνουν τη νύχτα

που έχουν ένα άλογο πάντα

για ενέχυρο γαλήνης

που τρέχουν στο τρεμάμενο χέρι

με σιγουριά

που ξενιτεύουν την αποτυχία

ή την αναποδογυρίζουν στον καθρέφτη

που κάνουν τράκα τσιγάρα και ενισχυτές

που κολυμπάνε στο χρήμα και στο νήμα

που κοιμούνται τα πρωινά

χωρίς να τσαλακώνονται

που τσαλακώνουν τη μέρα σε ελαφριά μπάλα

που σκοράρουν αποδράσεις

σαν χρυσαφί ποντίκια

που έχουν αποθήκες ρούχων, κενών ωρών και κενότητας

που δείχνουν σπασμένες αλυσίδες

από φιλιά

που αλλάζουν τη φιλία

σαν σελίδα δεύτερης ανάγνωσης


I am a Mexican

with acid hair

with eagles on my feet

with a broken umbrella for a totem

with a phone for a straw hut

clothes heavy from the rain

the cleaner swipes some dreams

at the metro in Harlem

Tea, maybe an English student

lost in a stuck air balloon

from Reading

with the book of difference and repetition

Or maybe an African woman

with swollen feet

and lips that bleed

doing voodoo to the rats at midnight

And sometimes an Asian girl

at Washington park

looking down with a magnifying glass

asking for the closest station

to the cheap Buddha

Or a vague painting

one of those never framed at museums

I am wilderness

with red branches and purple leaves

panther nails

with flowery shouts

from bags of garbage, shopping

and homeless pillows

plastic curses touching the body

the excess and the zero

of the soul on 5th avenue

magnet for the mind’s freezer

with 9 automatic pilots downtown


Εγώ είμαι μια Μεξικάνα με μαλλιά όξινα

και αετούς στα πόδια

με τοτέμ μια χαλασμένη ομπρέλα

με αχυρένια καλύβα ένα τηλέφωνο

ρούχα βαριά βρεγμένα

σκουπίζει κάτι όνειρα η καθαρίστρια

στον υπόγειο του Χάρλεμ

Τσάι, ίσως Αγγλίδα φοιτήτρια

χαμένη σ’ενα αερόστατο

από το Ρέντινγκ

με το βιβλίο της διαφοράς και επανάληψης

Ή πάλι Αφρικάνα

με πρησμένα πόδια

και χείλια που ματώνουν

κάνοντας βουντού τα μεσάνυχτα

στους αρουραίους

κι άλλοτε λανθασμένη Βιετναμέζα

στο πάρκο Ουάσινγκτον

με χαμηλό βλέμμα και μεγεθυντικό φακό

ρωτώντας για τον πιο κοντινό σταθμό

του φτηνού Βούδα

Ή ένας πίνακας αόριστος

από αυτούς που δεν θα κρεμάσει

κανένα μουσείο

αγρίμι είμαι

με κόκκινα κλαδιά και μωβ φύλλα

νύχια του πάνθηρα

με άνθη κραυγές από σακούλες σκουπιδιών,

αγορών και μαξιλάρια αστέγων

πλαστικές κατάρες να αγγίζουν το σώμα

το περίσσιο και το μηδενικό της ψυχής

στην 5η λεωφόρο

μαγνήτης για τον καταψύκτη του μυαλού

με 9 αυτόματους πιλότους προς τα νότια


I am an athlete

with cut wrists and fallen stars

you used to read my world in my skin

now in the world of big investments

I borrow a cloudy sky

hands turn blue in the darkness

signs of blurry love

I talk to Chagall and a diet coke

with sweaty hair

under my Brixton hat

at the centre of economy

I hold a numb desire

and nothing is ever as you expect it

cupid is a disorientated tourist

who always carries a complex map

and a camera

with fixed boring frames

but somewhere in the background

a tired presence moves his head

remember that

and the sellers offer rolex imitations

at Canal street

as I pass them by with a mark

on my shoulder

tattoo of pain

maybe it is because I bet on the red

while black stands before me

roulette the heart’s fate

of a losing game


Είμαι μια αθλήτρια

με κομμένες φλέβες και πεφταστέρια

κάποτε στο δέρμα μου διάβαζες τη γη μου

τώρα στη χώρα των μεγάλων επενδύσεων

δανείζομαι μια κάπνα ουρανό

μπλεδιάζουν τα χέρια στο σκοτάδι

σηματοδότες αχνού έρωτα

συνομιλώ με τον Σαγκάλ και μια κόκα κόλα διαίτης

με ιδρωμένα μαλλιά

στο γείσο του Μπρίξτον μου

στο κέντρο της οικονομίας

βαστάζω μια σύνδεση μουδιασμένη

κι όλα ποτέ δεν έρχονται όπως τα περιμένεις

η αγάπη είναι  ένας αποπροσανατολισμένος τουρίστας

που μόνιμα αγκαλιάζει έναν σύνθετο χάρτη

και μια φωτογραφική μηχανή

με στημένα στιγμιότυπα ανούσια

αλλά κάπου στο βάθος γέρνει το κεφάλι της

μια κουρασμένη παρουσία

αυτό να το θυμάσαι

κι οι μαύροι πουλάνε απομιμήσεις ρόλεξ

στην Κανάλ Στριτ

όσο εγώ προσπερνώ μ’ενα σημάδι

στον ώμο μαυρισμένο

τατουάζ πόνου

είναι ίσως επειδή ποντάρω πάντα στο κόκκινο

ενώ μπροστά μου απλώνεται το μαύρο

ρουλέτα καρδιά με παίρνεις

σ’ενα παιχνίδι νικημένου


I am sending you a card

with falling eye lashes

unfound wishes

inside this beast

various windows

various left bodies

they are all mine

dead untouched projections

and I am so old

from collecting silent sunrays

in these small iron boxes

and endless lines lines lines

the same calm seas

where inside longing roughens

and the ink bruising

the fingerprint

and you somewhere with endless

lines lines lines

the same rough seas

where longing quietens


How much God is spare in the universe for you

or how much universe is spare in God for me

or how many passages are spare for us to meet


without the elbow of bewilderment

without a fight for exit

nothing material

just memory giving its gift

spear of response

behind foggy lights

and as these bones rust

the keys of faith will shine

unlocking the image

of the familiar unknown girl

I was for a minute

when you asked for help

with a coat missing

trembling in the snow

like the boy with the last matches


Σου στέλνω μια κάρτα

από πεσμένα βλέφαρα

χαμένες ευχές

μέσα στο μεγαθήριο

πολλαπλά παράθυρα

πολλαπλά παράταιρα σώματα

δικά μου όλα είναι

νεκρές ανέγγιχτες προεξοχές

και γέρασα απότομα

να μαζεύω τόσες βουβές ηλιαχτίδες

μέσα σε στενά κουτιά σιδερένια

κι αμέτρητες γραμμές γραμμές γραμμές

ίδιες απαράλλαχτες ήρεμες θάλασσες

που μέσα τους αγριεύει η επιθυμία

και το μελάνι να μελανιάζει το αποτύπωμα

κι εσύ κάπου σε αμέτρητες

γραμμές γραμμές γραμμές

ίδιες απαράλλαχτες άγριες θάλασσες

που μέσα τους ηρεμεί η επιθυμία


Πόσος θεός περισσεύει στο σύμπαν για σένα

ή πόσο σύμπαν περισσεύει στο θεό για μένα

ή πόσα σταυροδρόμια περισσεύουν για μας τυχαία

χωρίς τον αγκώνα της έκπληξης

χωρίς τον αγώνα για έξοδο

καμιά ύλη

μονάχα η μνήμη να δωρίζει

το δόρυ της ανταπόκρισης

πίσω από τα φώτα της ομίχλης

κι όσο σκουριάζουν τούτες οι κλειδώσεις

τόσο θα λάμπουν τα κλειδιά της πίστης

να ξεκλειδώνουν την εικόνα

όταν ήμουνα για λίγο

το οικεία άγνωστο κορίτσι

που ζήτησες για βοήθεια

με λειψό πανωφόρι

τρέμοντας στο χιόνι

σαν το αγόρι με τα τελευταία σπίρτα

Προηγούμενο άρθροΣεμινάρια Φιλαναγνωσίας
Επόμενο άρθροΤα 80α γενέθλια του Ροθ


εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ