Έλεν Ντάνμορ (δύο ποιήματα, μτφρ:Γεωργία Μακρογιώργου)

0
134

Δύο ποιήματα της Έλεν Ντάνμορ που τιμήθηκε με το Βραβείο Costa από τη δέκατη και τελευταία συλλογή ποιημάτων της, «Μέσα στο Κύμα» (Εκδόσεις Bloodaxe). Η διάκριση της αποδόθηκε μετά θάνατον. Μετάφραση: Γεωργία Μακρογιώργου (*)

Stem

My life’s stem was cut,

But quickly, lovingly

I was lifted up,

I heard the rush of the tap

And I was set in water

In the blue vase, beautiful

In lip and curve,

And here I am

Opening one petal

As the tea cools.

I wait while the sun moves

And the bees finish their dancing,

I know I am dying

But why not keep flowering

As long as I can

From my cut stem?

 

 

Μίσχος

Της ζωής μου ο μίσχος κόπηκε,

αλλά γρήγορα, μ’ αγάπη

ανυψώθηκα,

άκουσα τη βιασύνη της βρύσης

και τοποθετήθηκα στο νερό

στο γαλάζιο βάζο, όμορφη

στο χείλος και στην καμπύλη,

και να ‘μαι

ανοίγω ένα πέταλο

καθώς το τσάι κρυώνει.

Περιμένω ενώ ο ήλιος κινείται

κι οι μέλισσες τελειώνουν το χορό τους,

ξέρω ότι πεθαίνω

αλλά γιατί να μη συνεχίζω ν’ ανθίζω

όσο μπορώ

από τον κομμένο μου μίσχο;

The underworld

And besides, we might play cards:

Those slapdash games you once taught me

Which any fool can remember

Or from the fabric which has been tied

With string, wrapped in brown paper

Put away in the highest cupboard

Since the time the children were young

And everyone’s children were young

I might make new curtains

And hem them all by hand.

 

I used to be so afraid of failing

To grasp the moment, the undertone,

To look foolish in the eyes of anyone

But now I like the patter of cards

The lazy sandwich that falls open

Halfway to the mouth

The refills in a thumbed glass

The way people get up, yawn,

Go stiff-legged to the window, wondering,

That it isn’t yet tomorrow.

 

It’s a long way from here to the river:

I like to see the fish come in

But the game is still on.

From the way the cards are falling

I’d say you will win.

I used to think it was a narrow road

From here to the underworld

But it’s as broad as the sun.

I say to you: I have more acquaintance

Among the dead than the living

And I am not pretending.

It’s pure fact, like this sandwich

Which hasn’t quite tempted anyone.

 

 

Ο κάτω κόσμος

Και άλλωστε, ίσως να παίζαμε χαρτιά:

από εκείνα τα βιαστικά που κάποτε μου έμαθες

που το κάθε κορόιδο μπορεί να θυμάται.

Ή από το ύφασμα που έχει δεθεί

με σκοινί, τυλίχτηκε σε καφέ χαρτί,

σηκώθηκε στο πιο ψηλό ντουλάπι

από τον καιρό που τα παιδιά ήταν μικρά

και που όλων τα παιδιά ήταν μικρά

ίσως να φτιάξω καινούριες κουρτίνες

και να τις στριφώσω με το χέρι.

 

Φοβόμουν τόσο μην παραλείψω

να πιάσω τη στιγμή, τον χαμηλό τον τόνο

και φανώ χαζή στου καθενός τα μάτια.

Όμως τώρα μου αρέσει o ήχος των χαρτιών

το τεμπέλικο σάντουιτς που πέφτει ανοιχτό

στη μέση της διαδρομής προς το στόμα

τα ξαναγεμίσματα ενός ποτηριού με δαχτυλιές

ο τρόπος που οι άνθρωποι ξυπνούν, χασμουριούνται

και πηγαίνουν με δύσκαμπτα πόδια στο παράθυρο και απορούν

που το αύριο δεν ήρθε ακόμα.

 

Είναι μακρύς ο δρόμος από δω ως το ποτάμι

θέλω να δω τα ψάρια να εισρέουν

αλλά το παιχνίδι παίζεται ακόμα.

Από τον τρόπο που πέφτουν τα χαρτιά

θα ‘λεγα ότι θα νικήσεις εσύ.

Παλιά νόμιζα ότι ήταν στενός ο δρόμος

από δω μέχρι τον κάτω κόσμο

όμως είναι τόσο πλατύς όσο ο ήλιος.

Σου λέω: έχω περισσότερους γνωστούς

στους νεκρούς παρά στους ζωντανούς

Και δεν προσποιούμαι

είναι καθαρό γεγονός, σαν αυτό το σάντουιτς

που δεν έχει βάλει σε αρκετό πειρασμό κανέναν.

 

 

 

 

* Γεννήθηκε στη Νάουσα. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη ως εκπαιδευτικός. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακών τίτλων στη διδασκαλία της Αγγλικής γλώσσας του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου και στη Δημιουργική Γραφή – Συγγραφή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το Μάιο του 2017 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη με τίτλο ‘Τύχη στα Τείχη’.

 

E mail: giorginamak@hotmail.com

 

Facebook: Georgia Makrogiorgou

 

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here